Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .

Επικοινωνία: antonymos.hurts@gmail.com

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Πολιτική πρωταπριλιά......





Οι πολιτικοί μας συσκέφτηκαν  και ύστερα από παράλληλους ξύλινους μονολόγους παράδοξα συνέκλιναν! Διαβεβαιώνουν ότι θα εργαστούν για το καλό μας: oι δρόμοι σας προς το μέλλον είναι ανοικτοί!








Απορία....




 
Να είναι ευλογημένοι όσοι, ενώ δεν έχουν τίποτα να πουν, κρατούν το στόμα τους κλειστό.
Κ. Βαλεντίν

Άρα, δεν έχουμε κανένα ευλογημένο πολιτικό!



Μια κατάσταση άκρως επικίνδυνη : να νομίζεις ότι καταλαβαίνεις.

Πωλ Βαλερύ


Το ξέρουμε, δεν έχουμε κανένα πολιτικό που καταλαβαίνει!



Δεν κάνω τίποτα αλλά αυτό το κάνω πολύ καλά.

Zarko Petan


Συμφωνούμε απόλυτα!


Δεν ανέχομαι τους άθλιους ιθύνοντες, τους υποκριτές εγκληματίες, που μέρα με τη μέρα βαθαίνουν τον κοινό μας τάφο, λέγοντας "δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά".

Λ. Μπουνιουέλ

Καλά να πάθει ο Μπουνιουέλ. Ας είχε γεννηθεί Έλληνας!


Συμβουλή....


Όταν σε δαγκώνουν σκύλοι, μη φωνάξεις τους λύκους για προστασία.

Ρώσικη παροιμία


 Η ελπίδα

- Πιστεύετε πως τα εγγόνια μας θα δούνε καλύτερες μέρες;

- Ξέρω κι εγώ; Είναι ικανά για όλα αυτά τα μαλακισμένα.

Francesco Tullio Altan


Είναι ικανά! Δεν ξέρουν πια τον Αισχίνη!

‘’Οι νέοι δεν εκπαιδεύονται μόνο με τη σωματική αγωγή και τη μουσική στα σχολεία, αλλά αποτελεσματικότερο από όλα είναι τα παραδείγματα των δημόσιων ανδρών’’.

Αισχίνης (389 – 314 π.χ.)

Ξέρουν μόνο την αισχύνη!







Ο παράδεισος βρίσκεται εκεί που είναι η Εύα.
Mark Twain






F.U.C.K.   
 
Στην αρχαία Αγγλία κάποιος δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδί εκτός και αν.
 είχε την συγκατάθεση του Βασιλιά   (εξαιρούνταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας).
Όποιοι ήθελαν να αποκτήσουν παιδί, έπαιρναν την συγκατάθεση του Βασιλιά και

 έτσι τους δινόταν μια μεταλλική πλάκα που κρεμούσαν στην πόρτα τους όταν έκαναν σεξ.
Η πλάκα έγραφε ότι διέπρατταν F.U.C.K.   δηλαδή 

'Fornication Under Consent of the King '   
 (συνουσία υπό την συγκατάθεση του Βασιλιά).

ZΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!



Οικολογικό μήνυμα

Αφήστε τη Φύση παρθένα είναι το μόνο θηλυκό που το έχει ανάγκη!



Ιστορίες του Ναστραδίν Χότζας


Ο καθρέφτης του αφέντη...

Βρισκόταν στο παλάτι του αφέντη ο Ναστραδίν Χότζας, όταν κάποιος έφερε στον χαλίφη δώρο έναν καθρέφτη. Εκείνος, μόλις κοίταξε τον καθρέφτη, θωρώντας τη μεγάλη ασχήμια του άρχισε να κλαίει για ώρα απαρηγόρητος. Το ίδιο όμως έκανε και ο Ναστραδίν, συνέχισε μάλιστα να κλαίει με λυγμούς ακόμα και όταν ο σουλτάνος έπαψε. Συγκινημένος τότε ο αφέντης από τη συμπεριφορά αυτή του Χότζα, τον ρώτησε :
- Ήξερα πόσο αφοσιωμένος μου είσαι, αλλά σήμερα βεβαιώθηκα με το παραπάνω. Πες μου όμως, γιατί συνέχισες να κλαις γοερά, ακόμα και όταν εγώ έπαψα ;
Και ο Χότζας :
- Αφέντη μου, εσύ λίγο είδες το μούτρο σου και έβαλες τα κλάματα. Εγώ ο δούλος σου που σε βλέπω όλη μέρα δεν έπρεπε να κλάψω ποιο πολύ ;


Αντώνυμα


Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

Οδ. Ελύτης



Αντώνυμα






Από: @ντώνυμος

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Και τα παραμύθια κάποτε τελειώνουν....



Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης αποφάσισε να τελειώσει μια ζωή σαν παραμύθι...

Πως οι λεπτομέρειες καθορίζουν καμιά φορά τη ζωή...

Οι Γερμανοί τον συνέλαβαν το 1943 σε μπλόκο της Κοκκινιάς και τον έστειλαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν.  Ο Καμπανέλλης είχε τελειώσει τη Σιβιτανίδειο Σχολή ως σχεδιαστής.  Στο Μαουτχάουζεν είδαν τα σχέδιά του και εντυπωσιάστηκαν. Τον κράτησαν στο σχεδιαστήριο αποφεύγοντας τις κακουχίες και ίσως τον θάνατο. Απελευθερώθηκε το 1945 από τους συμμάχους.

Ιστορική ήταν η θεατρική παράσταση «Το μεγάλο μας τσίρκο» που ανέβηκε τα χρόνια της Χούντας. Μια ελεύθερη φωνή που πέρασε μέσα από τη μέγγενη της δικτατορίας...Καμπανέλλης, Ξαρχάκος, Ξυλούρης, Καζάκος, Καρέζη...


 





Από: @ντώνυμος

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Α.Ε.Ι χάσου...



Αξίζει να διαβαστεί η παρακάτω προκήρυξη θέσης απασχόλησης διδάκτορος. Θα μπορούσε να συνιστά τον ορισμό της ντροπής ή του εξευτελισμού του νέου επιστήμονα! Χώρος όπου «εκτελείται»  η ελπίδα των νέων και όλων μας, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΡΕΥΝΩΝ
ΕΙΔΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΚΟΝΔΥΛΙΩΝ ΕΡΕΥΝΑΣ

Πλατεία Αγ. Τίτου, τέρμα οδού Αγ. Μάρκου, 731 32 Χανιά
Τηλ.: (28210) 37033 - 37046 / Fax (28210) 37081 - 82
Χανιά, 21.03.2011
Αρ. Πρωτ.: 2601
Γενικές Πληροφορίες: ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Τηλέφωνα: 2821 0 37041 & 37040 * Fax: 28210-37082

ΤΜΗΜΑ ΗΛΕΤΡΟΝΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ
Τηλέφωνα: 2821 0 37206 Καθηγητής Μιχάλης Ζερβάκης

ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

Η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας χρηματοδοτεί το πρόγραμμα «OncoSeed Διαγνωστικά: Βιολογία των κυκλοφορούντων κυττάρων, μετάσταση & ανάπτυξη μεθόδων υγρής βιοψίας» στα πλαίσια της Δράσης «ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ» με φορέα υλοποίησης το Πολυτεχνείο Κρήτης.

Στα πλαίσια του παραπάνω προγράμματος γίνεται η παρούσα πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για τις παρακάτω θέσεις απασχόλησης ενός (1) επιστήμονα με σύμβαση έργου:

Θέση Απασχόλησης Βιοχημικού με σύμβαση έργου.
Περίοδος 24 μήνες Συνολικό Ποσό 5.000 € (συμπ/νου του ΦΠΑ)

Ο/Η υποψήφιος θα πρέπει να είναι κάτοχος Διδακτορικού Βιοχημείας, με γνώσεις σε μοριακή ανάλυση και συσχέτιση μοριακών δεικτών για την επεξήγηση στατιστικών αποτελεσμάτων.

Παραδοτέα

Συμμετοχή στα Π5.6 «Εξόρυξη πληροφορίας και υπολογιστικές μέθοδοι για μεταγενομική ανάλυση», Π11.2 «Ιστοχώρος και πληροφοριακό υλικό έργου».

Η αναθέτουσα αρχή μετά την επιτυχή υλοποίηση των ως άνω αναφερόμενων παραδοτέων, σταθμίζοντας τις ανάγκες του προγράμματος, δύναται να αναθέσει στον επιλεγέντα ανάδοχο την εκτέλεση και των κάτωθι εκτιθέμενων παραδοτέων αντί συνολικού εργολαβικού ανταλλάγματος ποσού 6.250 € συμπ/νου του ΦΠΑ και για χρονικό διάστημα τριών ετών.

Παραδοτέα

Συμμετοχή στα Π5.2 «Μοριακές υπογραφές ΚΚΚ πληθυσμών» και Π5.5 «ΚΚΚ μόρια από πρωτεομική ανάλυση. Νέοι βιομάρτυρες» και Π11.4 «Επιστημονικές Δημοσιεύσεις».


Σχόλιο

Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς.

Διαβάστε την προκήρυξη:



Εάν αφαιρέσουμε τον ΦΠΑ, τότε ο μηνιαίος μισθός του Διδάκτορα για το πρώτο διετές «καλοπληρωμένο» στάδιο της ανάθεσης είναι κάπου 180 €! Για το δεύτερο τριετές κάπου 150 €!!

Προφανώς, η προκήρυξη αυτή αποτελεί εξευτελισμό κάθε έννοιας φιλοδοξίας για μάθηση, κοινωνική καταξίωση και απαίτησης  για οικονομική απόδοση της επένδυσης χρημάτων και χρόνου σπουδών. Θέτει σε αμφιβολία ακόμη και τη βιολογική επιβίωση του υποψηφίου.

Προσέξτε, αναζητείται διδάκτωρ βιο-χημείας και στα παραδοτέα προβλέπεται η συμμετοχή στους ΝΕΟΥΣ ΒΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ!!!

Λέτε να έχουν humor;

H προκήρυξη για τη θέση αυτή δεν γίνεται από κάποιον αχόρταγο εκμεταλλευτή της εργατικής τάξης. Γίνεται από φορέα που συμβολίζει την πρόοδο, την κοινωνική και την οικονομική καταξίωση των αποφοίτων του. Την στιγμή που ο εξευτελισμός της  αξίας του αποφοίτου, ακόμη και του μεταπτυχιακού με διδακτορικό δίπλωμα, έχει γίνει αποδεκτός από το ίδιο το πανεπιστήμιο τότε ο οποιοσδήποτε διάλογος για τα θέματα της παιδείας, που προτείνει το Υπουργείο και συζητούν οι πρυτάνεις, αποτελεί καθαρή υποκρισία και εμπαιγμό της κοινωνίας κυρίως δε της νεολαίας, ενώ δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την τελική εξάρτηση της χώρας από τους δυνατούς του κόσμου με  τη σχεδιαζόμενη  παγκοσμιοποίηση.


Επίκαιρο: Ο καιρός στην Ελευθεροτυπία 28-3-2011 γράφει: AEI χάσου.....  


Γ. Σεφέρης:

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε.
Υποταχθήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε
                   τη ζωή σας.
Βρήκαμε τη στάχτη.
Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας.
Τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα.


Δημοσιογράφος (Βήμα): Τι θα λέγατε σε αυτούς που μας κυβερνούν, σε αυτούς που εξουσιάζουν την ελληνική κοινωνία; Έχετε να τους δώσετε μια σοφή ποιητική συμβουλή;

Κική Δημουλά: Σοφή συμβουλή, όχι. Ανεφάρμοστη, ναι. Γι΄ αυτό και δεν έχω μπει καν στον κόπο να την αποστηθίσω.

Φυσικά όλοι πιπιλίζουν την καραμέλα ότι η μόνη ελπίδα μας είναι η «ανάπτυξη» και ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί είναι η ανάπτυξη της παιδείας... 

Ποιός θα μιλήσει για το βια-σμό της λογικής εναντίον των νέων; Η Ύβρις ακολουθείται από τη Νέμεση...Το πρόβλημα δεν είναι τι γκρεμίζεται. Το πρόβλημα είναι τι θα χτιστεί...Οι βαθειά νυχτωμένοι κρύβουν το πρόσωπό τους  στο άκουσμα της ανήσυχης φωνής των Active Member ή του αερικού. Περιθωριακοί...Δεν καταλαβαίνουν ότι η αόρατη γι΄ αυτούς νεανική αλμύρα των αερικών σκουριάζει τα σίδερα του κτίσματος τους...Να βλέπανε τι γίνεται στη γειτονιά τους... 







Διαβάζοντας τα χέρια μου
που έπλαθαν μια απάντηση

Κική Δημουλά









Από: @ντώνυμος

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Πώς και πότε γιορτάστηκε για πρώτη φορά η 25η Μαρτίου



Η 25η Μαρτίου, ως ημέρα της εθνικής παλιγγενεσίας, γιορτάστηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα του 1838.  Η καθιέρωση της εορτής οφείλεται στην επιμονή και το πείσμα του Δημάρχου της Αθήνας Δημ. Καλλιφρονά  (1805 – 1879). Ο Δήμαρχος ήρθε σε ρήξη με τη βαυαρική διοίκηση και συγκεκριμένα με το Υπουργείο των Εσωτερικών. H επίσημη άποψη των Βαυαρών ήταν ότι δεν επιθυμούσαν έξοδα για γιορτές, όταν οι αγωνιστές δεν είχαν να φάνε.
Η άλλη εκδοχή ήταν ότι το Παλάτι δεν επιθυμούσε να συνδέσει την εθνική εορτή με την Ορθοδοξία.  Τελικά οι Βαυαροί υπεχώρησαν.
Ο Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης Γ. Γλαράκης εισηγείται, το Βασιλικό Διάταγμα 980 /  15(27)-3-1838: «'Οθων, ελέω Θεού βασιλεύς rης Ελλάδος, επί τη προτάσει της Ημεrέρας  επί των Εκκλησιαστικών κ.τ.λ. Γραμματείας, θεωρήσανrες ότι η ημέρα rης 25ης Μαρτίου, λαμπρά καθ' εαυτήν εις πάντα 'Έλληνα διά την εν εαυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος διά την κατ' αυτήν έναρξιν του υπέρ της ανεξαρrησίας αγώνος τou Ελληνικού Έθνους, καθιερούμεν τηv ημέραν ταύτην εις ro διηνεκές ως ημέραν Εθνικής Εορτής και διατάττομεν τηv διαληφθείσαν Ημετέραν Γραμματείαν να δημοσιεύση και ενεργήση τo παρόν διάταγμα».

Ο Δήμαρχος θα οργανώσει μόνος του τον εορτασμό και εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι κατάφερε να δώσει πανηγυρική ατμόσφαιρα, που ευχαρίστησε τους 17.000(!) Αθηναίους, οι οποίοι κατοικούσαν, τότε, στην πρωτεύουσα. Συγκεκριμένα, σημαιοστόλισε την πόλη και καθάρισε τις (λιγοστές) πλατείες.
Ο εορτασμός άρχισε την παραμονή το βράδυ με 21 κανονιοβολισμούς. Την άλλη μέρα, Παρασκευή πρωί, ανήμερα του Ευαγγελισμού, η Αθήνα ξύπνησε με 21 νέους κανονιοβολισμούς. Αριθμός συμβολικός για το '21 της επανάστασης. Άρχισαν, έπειτα, να χτυπούνε πανηγυρικά οι καμπάνες των εκκλησιών.
Το πρωί της 25ης Μαρτίου 1838 έγινε δοξολογία στον, τότε, Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Ειρήνης (στην οδό Αιόλου), στην οποία, και μόνο εκεί, παραβρέθηκε και ο Όθων ντυμένος με την παραδοσιακή φουστανέλα. Το απόγευμα οργανώθηκε από το Δήμο χορός στην πλατεία των παλαιών Ανακτόρων στον οποίο συμμετείχαν όλοι οι νέοι της πόλης ανεξάρτητα από την κοινωνική τους τάξη και τους παρακολούθησαν πολλοί από τους Αγωνιστές του 1821.
Τη νύχτα ο Δήμαρχος, πάντα, φωταγώγησε με λαδοφάναρα τους κεντρικούς δρόμους και την Ακρόπολη. Τέλος, οι Αθηναίοι έμειναν αποσβολωμένοι από το υπερθέαμα, όταν αντίκρισαν στο Λυκαβηττό φαναράκια που τα κρατούσαν νεολαίοι της εποχής και σχημάτιζαν ένα τεράστιο φωτεινό σταυρό με τις λέξεις “Εν τούτω Νίκα”!
Γερμανός ανταποκριτής που παρακολούθησε τις εκδηλώσεις αφιερώνει αναλυτικό ρεπορτάζ:
«Κατά την τριετή παραμονή μου στην Ελλάδα, δεν έτυχε να ζήσω παρόμοιες σκηνές ενθουσιασμού  και διθυραμβικών εκδηλώσεων όπως εκείνη την ημέρα της 25ης Μαρτίου  που γιορτάστηκε   για  πρώτη φορά ως Εθνική Εορτή του Ελληνισμού στην Εκκλησία της Αγίας Ειρήνης στην Αθήνα.  Οι Αρβανίτες είχαν κατεβεί με τις σημαίες τους από τα βουνά τους, οι αγρότες της περιοχής έκαναν παρέλαση με τα νταούλια και το ζουρνά τους αθρόοι στην πόλη,  οι συντεχνίες με τα λάβαρα των επαγγελμάτων τους άφηναν χαρούμενοι τις μεταξένιες σημαιούλες τους να κυματίζουν στον αέρα. Ένα ολόκληρο δάσος από σημαίες πλαισίωνε την άμαξα του βασιλέα που στις εννέα η ώρα το πρωί  προχωρούσε πανηγυρικά προς την  εκκλησία της Οδού Αιόλου ενώ ο λαός ξέσπαγε απ΄ όλες τις πλευρές σε ενθουσιώδεις ζητωκραυγές καθώς έβλεπε το βασιλικό ζεύγος ντυμένο ελληνικές λαϊκές φορεσιές».
25 Μαρτίου 1840
Ομάδα φοιτητών που αντιπολιτεύονταν τον Όθωνα αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στον επίσημο εορτασμό. Συγκεντρώθηκαν στον Ναό της Καπνικαρέας και τέλεσαν χωριστά  Μνημόσυνο Υπέρ των Πεσόντων.
25 Μαρτίου 1841

Την ώρα της Επίσημης Δοξολογίας για την Επέτειο της Εθνικής Επανάστασης, η Βαυαρική φρουρά παρέλειψε τους προβλεπόμενους τιμητικούς κανονιοβολισμούς. Αυτό θεωρήθηκε προσβολή στους Βετεράνους Αγωνιστές που είχαν προσκληθεί στον εορτασμό.  Αντιδρώντας μία μεγάλη ομάδα φοιτητών και παραγκωνισμένων Βετεράνων Αγωνιστών συγκεντρώθηκαν σε κάποιο σταυροδρόμι και τοποθέτησαν εικόνες των Αγωνιστών φωνάζοντας συνθήματα εναντίον του Όθωνος. Η Βαυαρική Αστυνομία συνέλαβε πολλούς  φοιτητές - οι οποίοι στο Δικαστήριο αθωώθηκαν



ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!



Από: @ντώνυμος
 

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Μνημονεύετε Οδυσσέα Ελύτη…



The Nobel Prize in Literature 1979 was awarded to Odysseus Elytis "for his poetry, which, against the background of Greek tradition, depicts with sensuous strength and intellectual clear-sightedness modern man's struggle for freedom and creativeness".


Κάντε αριστερό click στην εικόνα



Ας μου επιτραπεί, παρακαλώ, να μιλήσω στο όνομα της φωτεινότητας και της διαφάνειας. Επειδή οι ιδιότητες αυτές είναι που καθορίσανε τον χώρο μέσα στον οποίο μου ετάχθη να μεγαλώσω και να ζήσω. Και αυτές είναι που ένιωσα, σιγά-σιγά, να ταυτίζονται μέσα μου με την ανάγκη να εκφρασθώ. Είναι σωστό να προσκομίζει κανείς στην τέχνη αυτά που του υπαγορεύουν η προσωπική του εμπειρία και οι αρετές της γλώσσας του. Πολύ περισσότερο όταν οι καιροί είναι σκοτεινοί και αυτό που του υπαγορεύουν είναι μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορατότητα.

Δεν μιλώ για τη φυσική ικανότητα να συλλαμβάνει κανείς τ’ αντικείμενα σ’ όλες τους τις λεπτομέρειες, αλλά για τη μεταφορική, να κρατά την ουσία τους και να τα οδηγεί σε μια καθαρότητα τέτοια που να υποδηλώνει συνάμα την μεταφυσική τους σημασιολογία. Ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίστηκαν την ύλη οι γλύπτες της Κυκλαδικής περιόδου, που έφτασαν ίσια-ίσια να ξεπεράσουν την ύλη, το δείχνει καθαρά. Όπως επίσης, ο τρόπος που οι εικονογράφοι του Βυζαντίου επέτυχαν από το καθαρό χρώμα να υποβάλλουν το “θείο”. Μια τέτοια, διεισδυτική και συνάμα μεταμορφωτική, επέμβαση μέσα στην πραγματικότητα επεχείρησε, πιστεύω, ανέκαθεν και κάθε υψηλή ποίηση. Όχι ν’ αρκεστεί στο “νυν έχον”, αλλά να επεκταθεί στο “δυνατόν γενέσθαι”.
Κάτι που, είναι η αλήθεια, δεν εκτιμήθηκε πάντοτε. Ίσως γιατί οι ομαδικές νευρώσεις δεν το επέτρεψαν. Ίσως γιατί ο ωφελιμισμός δεν άφησε τα μάτια των ανθρώπων ανοιχτά όσο χρειάζεται. Η ομορφιά και το φως συνέβη να εκληφθούν άκαιρα ή ανώδυνα. Και όμως. Η διεργασία που απαιτείται για να φτάσει κανείς στο σχήμα του Αγγέλου είναι, πιστεύω πολύ πιο επώδυνη από την άλλη που εκμαιεύει όλων των λογιών τους Δαιμόνους.

Βέβαια υπάρχει το αίνιγμα. Βέβαια υπάρχει το μυστήριο. Αλλά το μυστήριο δεν είναι μια σκηνοθεσία που επωφελείται από τα παιχνίδια της σκιάς και του σκότους για να μας εντυπωσιάσει απλώς. Είναι αυτό που εξακολουθεί να παραμένει μυστήριο και μέσα στο απόλυτο φως. Είναι τότε που προσλαμβάνει την αίγλη εκείνη που ελκύει και που την ονομάζουμε ομορφιά. Την ομορφιά που είναι μια οδός –η μόνη ίσως οδός– προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας, προς αυτό που μας υπερβαίνει. Επειδή αυτό είναι στο βάθος η ποίηση: η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει. Από τα μυριάδες μυστικά σήματα, που μ’ αυτά είναι διάσπαρτος ο κόσμος και που αποτελούν άλλες τόσες συλλαβές μιας άγνωστης γλώσσας, να συνθέσεις λέξεις και από τις λέξεις φράσεις που η αποκρυπτογράφησή τους να σε φέρνει πιο κοντά στην βαθύτερη αλήθεια.

Πού λοιπόν βρίσκεται σε έσχατη ανάλυση η αλήθεια; Στην φθορά και στον θάνατο που διαπιστώνουμε κάθε μέρα γύρω μας ή στη ροπή που μας ωθεί να πιστεύουμε ότι αυτός ο κόσμος είναι ακατάλυτος και αιώνιος; Είναι φρόνιμο ν’ αποφεύγουμε τις μεγαλεπήβολες εκφράσεις, το ξέρω. Οι κατά καιρούς κοσμολογικές θεωρίες τις χρησιμοποίησαν, ήρθαν σε σύγκρουση, ακμάσανε, πέρασαν. Η ουσία όμως έμεινε, μένει. Και η ποίηση, που εγείρεται στο σημείον όπου ο ορθολογισμός καταθέτει τα όπλα του για να τ’ αναλάβει εκείνη και να προχωρήσει μέσα στην απαγορευμένη ζώνη, ελέγχεται να είναι ίσια-ίσια εκείνη που προσβάλλεται λιγότερο από τη φθορά. Διασώζει σε καθαρή μορφή τα μόνιμα, τα βιώσιμα στοιχεία που καταντούν δυσδιάκριτα μέσα στο σκότος της συνείδησης όπως τα φύκια μέσα στους βυθούς των θαλασσών.

Να γιατί μας χρειάζεται η διαφάνεια. Για να διακρίνουμε τους κόμπους στο νήμα που μέσ’ από τους αιώνες τεντώνεται και μας βοηθεί να σταθούμε όρθιοι πάνω σ’ αυτή τη γη.

Από τον Ηράκλειτο έως τον Πλάτωνα και από τον Πλάτωνα έως τον Ιησού διακρίνουμε αυτό το “δέσιμο”, που φτάνει κάτω από διάφορες μορφές ώς τις ημέρες μας και που μας λέει περίπου το ίδιο: ότι εντός του κόσμου τούτου εμπεριέχεται και με τα στοιχεία του κόσμου τούτου ανασυντίθεται ο άλλος κόσμος, ο “πέραν” η δεύτερη πραγματικότητα η υπερτοποθετημένη επάνω σ’ αυτήν όπου παρά φύσιν ζούμε. Είναι μια πραγματικότητα που τη δικαιούμαστε και που από δική μας ανικανότητα δεν αξιωνόμαστε.

Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι σε εποχές υγιείς το κάλλος ταυτίσθηκε με το αγαθόν και το αγαθόν με τον Ήλιο. Κατά το μέτρο που η συνείδηση καθαίρεται και πληρούται με φως, τα μελανά σημεία υποχωρούν και σβήνουν αφήνοντας κενά που –όπως ακριβώς στους φυσικούς νόμους– τα αντίθετά τους έρχονται να πληρώσουν τη θέση τους.

Κι αυτό, με τέτοιον τρόπο που τελικά το δημιουργημένο αποτέλεσμα να στηρίζεται και στις δύο πλευρές, θέλω να πω στο “εδώ” και στο “επέκεινα”. Ο Ηράκλειτος δεν είχε ήδη μιλήσει για μιαν “εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίην”; Εάν είναι ο Απόλλων ή η Αφροδίτη, ο Χριστός ή η Παναγία, που ενσαρκώνουν και προσωποποιούν την ανάγκη να δούμε υλοποιημένο εκείνο που σε ορισμένες στιγμές διαισθανόμαστε, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η αναπνοή της αθανασίας που μας επιτρέπουν. Η ποίηση οφείλει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πέραν από συγκεκριμένα δόγματα, να επιτρέπει αυτή την αναπνοή.

Πώς να μην αναφερθώ εδώ πέρα στον Φρειδερίκο Χαίλντερλιν, τον μεγάλο ποιητή που με το ίδιο πνεύμα εστράφηκε προς τους Θεούς του Ολύμπου και προς τον Ιησού; ιΗ ισταθερότητα ιπουεέδωσε σ’ ένα είδος οράματος είναι ανεκτίμητη. Και η έκταση που μας αποκάλυψε, μεγάλη. Θα έλεγα τρομακτική. Αυτή άλλωστε είναι που τον έκανε, όταν μόλις ακόμη άρχιζε το κακό που σήμερα μας πλήττει, ν’ανακράξει: Wozu Dichter in dürftiger Zeit! Οι καιροί, φευ, εστάθηκαν ανέκαθεν για τον άνθρωπο dürftiger. Αλλά και η ποίηση ανέκαθεν λειτουργούσε. Δύο φαινόμενα προορισμένα να συνοδεύουν την επίγεια μοίρα μας και που το ένα τους αντισταθμίζει το άλλο. Πώς αλλιώς. Αφού και η νύχτα και τ’ άστρα εάν μας γίνονται αντιληπτά είναι χάρη στον ήλιο.

Με τη διαφορά ότι ο ήλιος, κατά τη ρήση του αρχαίου σοφού, εάν υπερβεί τα μέτρα καταντά “ύβρις”. Χρειάζεται να βρισκόμαστε στη σωστή απόσταση από τον ηθικόν ήλιο, όπως ο πλανήτης μας από τον φυσικόν ήλιο, για να γίνεται η ζωή επιτρεπτή. Μας έφταιγε άλλοτε η αμάθεια. Σήμερα μας φταίει η μεγάλη γνώση. Δεν έρχομαι μ’ αυτά που λέω να προστεθώ στην μακρά σειρά των επικριτών του τεχνικού μας πολιτισμού. Μια σοφία παλαιή όσο και η χώρα που μ’ εξέθρεψε, μ’ εδίδαξε να δέχομαι την εξέλιξη, να χωνεύω την πρόοδο μαζί με όλα της τα παρεπόμενα, όσο δυσάρεστα και αν μπορεί να είναι αυτά.

Τότε όμως η ποίηση; Τι αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία; Απαντώ: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση. Και ακριβώς, η εφετινή απόφασή σας να τιμήσετε στο πρόσωπό μου την ποίηση μιας μικρής χώρας δείχνει σε πόσο αρμονική ανταπόκριση βρίσκεστε με την χαριστική αντίληψη της τέχνης, την αντίληψη ότι η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών.

Είναι, το ξέρω, άτοπο ν’ αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να παινά το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στο βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση. Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. – χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας. Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν’ αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση.
Η σφαίρα που σχηματίζει η νέα ελληνική ποίηση έχει, θα μπορούσε να πει κανείς, όπως κάθε σφαίρα δύο πόλους: τον βόρειο και τον νότιο. Στον ένα τοποθετείται ο Διονύσιος Σολωμός που από την άποψη της εκφραστικής επέτυχε –προτού υπάρξει ο Mallarmé στα ευρωπαϊκά γράμματα– να χαράξει με άκρα συνέπεια και αυστηρότητα την αντίληψη της καθαρής ποίησης με όλα της τα παρεπόμενα: να υποτάξει το αίσθημα στη διάνοια, να εξευγενίσει την έκφραση και να δραστηριοποιήσει όλες τις δυνατότητες του γλωσσικού οργάνου προς την κατεύθυνση του θαύματος. Στον άλλο πόλο, τοποθετείται ο Κ.Π. Καβάφης, αυτός που παράλληλα με τον T.S. Eliot έφτασε στην άκρα λιτότητα, στη μεγαλύτερη δυνατή εκφραστική ακρίβεια, εξουδετερώνοντας τον πληθωρισμό στη διατύπωση των προσωπικών του βιωμάτων.

Ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους κινήθηκαν οι μεγάλοι μας άλλοι ποιητές, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Γιώργος Σεφέρης, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο προς το έν ή το άλλο από τα δύο άκρα. Αυτή είναι μια πρόχειρη και όσο γίνεται πιο σχηματική χαρτογράφηση του νεοελληνικού ποιητικού λόγου. Το πρόβλημα για μας που ακολουθήσαμε ήταν να επωμιστούμε τα υψηλά διδάγματα που μας κληροδότησαν και, ο καθένας με τον τρόπο του, να τ’ αρμόσουμε πάνω στη σύγχρονη ευαισθησία. Πέραν από τα όρια της τεχνικής, οφείλαμε να φτάσουμε σε μια σύνθεση που από το ένα μέρος ν’ αναχωνεύει τα στοιχεία της ελληνικής παράδοσης και από το άλλο να εκφράζει τα κοινωνικά και ψυχολογικά αιτήματα της εποχής μας. Με άλλα λόγια, να φτάσουμε να προβάλλουμε τον τύπο του “Ευρωπαίου-Έλληνα”. Δεν μιλώ για επιτυχίες, μιλώ για προσπάθειες. Οι κατευθύνσεις είναι που έχουν σημασία για τον μελετητή της λογοτεχνίας.

Πώς όμως ν’ αναπτυχθούν οι κατευθύνσεις αυτές ελεύθερα, όταν οι συνθήκες της ζωής είναι στις ημέρες μας εξοντωτικές για τον δημιουργό; Και πώς να διαμορφωθεί η πνευματική κοινότητα όταν οι φραγμοί των γλωσσών ορθώνονται αξεπέραστοι; Σας γνωρίζουμε και μας γνωρίζετε από το 20 ή έστω το 30% που απομένει ύστερα από την μεταγλώτισση. Ειδικά εμείς όλοι, όσοι κρατάμε από μια συγκεκριμένη παράδοση και αποβλέπουμε στα θαύματα του λόγου, στον σπινθήρα που τινάζουν εκάστοτε δύο λέξεις κατάλληλα τοποθετημένες, παραμένουμε βουβοί, αμετάδοτοι. Πάσχουμε από την έλλειψη μιας κοινής γλώσσας. Και ο αντίκτυπος απ’ αυτή την έλλειψη –αν ανεβούμε την κλίμακα– σημειώνεται ακόμη και στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της κοινής μας πατρίδας, της Ευρώπης.

Λέμε, και το διαπιστώνουμε κάθε μέρα, ότι ζούμε σ’ ένα χάος ηθικό. Κι αυτό, τη στιγμή που ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα, τόση στρατιωτική θα έλεγα τάξη, τόσον αδυσώπητο έλεγχο. Η αντίφαση είναι διδακτική. Όταν σε δύο σκέλη το ένα υπερτροφεί, το άλλο ατροφεί. Μια αξιέπαινη ροπή να συνενωθούν σε ενιαία μονάδα οι λαοί της Ευρώπης, προσκόπτει σήμερα στην αδυναμία να συμπέσουν τα ατροφικά και τα υπερτροφικά σκέλη του πολιτισμού μας. Οι αξίες μας, ούτε αυτές δεν αποτελούν μια γλώσσα κοινή.

Για τον ποιητή –μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά είναι αληθές– η μόνη κοινή γλώσσα που αισθάνεται να του απομένει είναι οι αισθήσεις. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο τρόπος που αγγίζονται δύο σώματα δεν άλλαξε. Μήτε οδήγησε σε καμιά σύγκρουση όπως οι εικοσάδες των ιδεολογιών που αιματοκύλισαν τις κοινωνίες μας και μας άφησαν με αδειανά χέρια.





Α μονάχα να 'ξερα
μιαν ελευθερία πραγματική
που να μπορώ να υμνώ χωρίς
να φαίνομαι αφελής ή φαρισαίος.


ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ,  «Ο κήπος βλέπει»


Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.
Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σα να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ,  "Το Παράπονο"


Κάντε αριστερό click στην εικόνα



Ελύτης, Σεφέρης, Ρίτσος...

Ποιοι «οίκοι» μας έκριναν και πως....

Ποιοι ΟΙΚΟΙ μας κρίνουν σήμερα...Moody’s

Χωρίς καμιά διάθεση ΑΝΟΧΗΣ...




Από: @ντώνυμος

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Ο άγνωστος Χατζηδάκης




Και πάντα σαν τον Καραγκιόζη θα τρώμε ξύλο από τους άλλους

και θα παίρνουμε τη θέση μας τη μικρή που μας έχει ορίσει η μοίρα.

Αυτό δεν πάει να πει ότι δεν περιέχουμε ένταση, αλήθεια και ερωτισμό.

Και εγώ αυτήν την Ελλάδα αγαπώ και αυτήν την Ελλάδα εκφράζω...



Η Ελλάδα πάντα μια παράκρουση
ανάμεσα στο ΕΓΩ και στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ...


Επιλέγω τους ανθρώπους με τους οποίους συνομιλώ.
Το ίδιο και στην τέχνη...




 












Από: @ντώνυμος

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Ken Robinson: Το σχολείο σκοτώνει τη δημιουργικότητα...






Κάντε αριστερό click στην εικόνα


- Τι ζωγραφίζεις;

- Τον Θεό!

- Μα δεν τον έχει δει κανείς!

- Θα τον δείτε σε ένα λεπτό!



Οι λέξεις βγάλανε φτερά και γέννησαν τις σκέψεις...






Από: @ντώνυμος

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

ΔΙΟΤΙΜΑ



8 Μαρτίου






Ιέρεια από τη Μαντινεία, είναι γνωστή από το Συμπόσιο του Πλάτωνα. Σ’ αυτό ο Σωκράτης δηλώνει ότι η Διοτίμα ήταν σοφή γυναίκα που του δίδαξε τα «ερωτικά».
Σύμφωνα με μιαν άποψη, πρόκειται για πρόσωπο επινοημένο από τον Πλάτωνα, που παρουσιάζει τον Σωκράτη να μεταφέρει απλώς στους συνομιλητές του όσα η Διοτίμα του αποκάλυψε για την ουσία του Αληθινού Έρωτα.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: «Το λόγο για τον έρωτα, που κάποτε άκουσα από μια γυναίκα από τη Μαντίνεια, από τη Διοτίμα, που και σ’ αυτά ήτανε σοφή... Κι αυτή δα είναι που δίδαξε και σ’ εμένα τον έρωτα-το λόγο λοιπόν, που έλεγε εκείνη, θα δοκιμάσω μόνος μου, όπως μπορώ, να σας τον ειπώ ολόκληρο…»
Έτσι, ο Πλάτωνας  δικαιολογεί το γεγονός ότι εδώ ο σωκρατικός λόγος παίρνει τη μορφή θετικής διδασκαλίας και όχι, όπως συνήθως, μαιευτικής αναζήτησης. Η Διοτίμα οδηγεί, ως πραγματική ιεροφάντης, τον ανίδεο ακόμη Σωκράτη στη φιλοσοφική και βαθύτερη (μυστική) έννοια της ερωτικής λειτουργίας, ακολουθώντας την πορεία της θρησκευτικής μύησης και φανερώνοντας σ’ αυτόν σχεδόν τελετουργικά τη «θεωρία της ιδέας». Έτσι η πλατωνική άποψη για την ψυχική ταυτότητα του Έρωτα διατυπώνεται με τόνο μυστηριακό, προφητικό, ποιητικό.
Ο Έρως είναι γιος της Πενίας και του Πόρου. Συμβολίζει ι την έντονη προθυμία των ερωτευμένων να παραδοθούν στο κάλεσμά με αποδοχή τη ‘’στέρηση ως παντοτινή σύντροφό του’’. Για τη Διοτίμα δεν είναι θεός, αλλά ‘’κάτι μεταξύ θνητού και αθάνατου’’, «είναι κάθε άλλο παρά απαλός και όμορφος» και είναι αιώνια φτωχός επειδή έχει τη φύση της μητέρας του. «Όμως, σύμφωνα πάλι με τη φύση του πατέρα του, δολερά ρίχνει τα δίχτυα του στα ωραία και στ’αγαθά κι είναι γενναίος και ριψοκίνδυνος κι ορμητικός και φοβερός κυνηγός κι όλο καινούργια τεχνάσματα σκαρώνει, επιθυμητής μα και προμηθευτής της φρόνησης, φιλοσοφώντας σ’ όλη του τη ζωή», όπως κάνουν εκείνοι που βρίσκονται στα μισά του δρόμου ανάμεσα στη γνώση και την αμάθεια. «Ο Έρωτας είναι έρωτας προς το ωραίο» και αγωνίζεται να το κατακτήσει. Όμως η κατοχή του ωραίου δεν αποτελεί παρά ένα μέσο που αποβλέπει σε κάποιο σκοπό, όπως η κατοχή του αγαθού είναι ένα μέσο για την απόκτηση της ευτυχίας. Αναφορικά με τι λοιπόν, το ωραίο αποτελεί αντικείμενο του έρωτα;  «Το αντικείμενο του έρωτα, λέει η Διοτίμα, είναι η κυοφορία και ο τοκετός μέσα στην ομορφιά, σωματική και ψυχική».

ΔΙΑΛΟΓΟΣ
Δ-Έχεις όμως ομολογήσει, πως ο Έρως επειδή δεν έχει τα καλά και τα όμορφα επιθυμεί ακριβώς αυτά που δεν έχει.
Σ-Το ομολόγησα βέβαια.
Δ-Και πως λοιπόν θα ήτανε θεός εκείνος, που του λείπουν τα όμορφα και τα καλά;
 Σ-Με κανέναν τρόπο, καθώς φαίνεται».
 Δ-Βλέπεις λοιπόν, είπε, πως και συ τον Έρωτα δεν τον πιστεύεις για θεό;
Σ-Τι λοιπόν, είπα, να είναι ο Έρως; θνητός;
Δ-Κάθε άλλο.
Σ- Αλλά τι τότε;
Δ- Σαν τα προηγούμενα παραδείγματα, είναι, είπε, κάτι ανάμεσα στο θνητό και στο αθάνατο
Σ-. Δηλαδή τι, Διοτίμα;
Δ-Μεγάλος δαίμονας, Σωκράτη. Γιατί κάθε δαιμονικό είναι ανάμεσα στο θνητό και το αθάνατο.
Πλάτων
Συμπόσιον 201d-204b
(Μετάφραση Ι. Ν. Θεοδωρακόπουλου)
Η παρουσία μιας γυναίκας σε δεσπόζουσα θέση στο Λόγο του Σωκράτη δεν είναι σύνηθες για τον Πλάτωνα και εντυπωσιάζει τον ερμηνευτή και μελετητή του Συμποσίου.
Πράγματι, από νομική άποψη η γυναίκα θεωρείται ανήλικη και από την γέννησή της ως το θάνατό της. Σε όλη της την ζωή βρίσκονταν υπό κηδεμονία ή καλύτερα υπό επιτροπεία, την οποία ονόμαζε «κυριεα», ενώ τον επίτροπό της «κριο». Με τον γάμο της η γυναίκα απλώς αλλάζει κηδεμόνα. Από την επιτροπεία του πατέρα της ή του μεγαλύτερου αδελφού της περιέρχεται στην επιτροπεία του συζύγου της. Ακόμη και μετά το θάνατό του δεν υπάρχει περίπτωση να βρει την αυτεξουσιότητάς της. Ο μεγαλύτερός της υιός γίνεται κηδεμόνας της. Και αν δεν υπήρχε υιός τότε αναλάμβανε ένας από τους πλησιέστερους άρρενες συγγενείς της. Το άδικο αυτό νομικό πλαίσιο για τις σημερινές αντιλήψεις δικαιολογούσαν οι αρχαίοι κατά τον απλούστερο τρόπο. Επικαλούνταν την φυσική, πνευματική, και ηθική γυναικεία αδυναμία, η οποία εξασθενίζει την θέληση των γυναικών και τις καθιστά εύκολη λεία των επιτήδειων. Χαρακτηριστική είναι η επί τους θέματος αντίληψη του Αριστοτέλη:
 « μν γρ δολος οκ χει τ βουλευτικν,
 τ δ θλυ χει μν, λλκυρον,
   ὁ δ πας χει μν λλτελές»



 



Από: Hanna