Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .

Επικοινωνία: antonymos.hurts@gmail.com

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

ΧΑΡΑΜΑ





Ήταν ξημέρωμα όταν άνοιξα

τα μάτια στη ζωή

το φως σκόρπιζε δειλά το σκοτάδι

με το πρώτο του παιχνίδισμα

τα χρώματα αγκάλιαζαν τρυφερά τον κόσμο






σαν χάδι αγνό, ανυπόκριτο

τον έφτιαχναν απλό και σπουδαίο

έτσι όπως κάθε πρωί που γεννιέται η μέρα

τόσο συνηθισμένα και

τόσο πρωτόγνωρα…



Σαν σημάδι τυπώθηκε στέρεα κι ανεξίτηλα

στης ύπαρξης μου τα βάθη




η όψη αυτή του κόσμου

η παρθενική σαν Αλήθεια..






Λιθάρι γαντζώθηκε στο χώμα,

θεμέλιο της ψυχής

η βασανιστική κι ανυπόταχτη φλόγα

του μυαλού το ψάξιμο,



το ατέρμονο

των συναισθημάτων ο στρόβιλος,

για να χτίσω, να δώσω, να ΔΩΣΩ

κι από την προσφορά να πάρω

το καταστάλαγμα το πιο δυνατό.



Νίκη ή ήττα; αλήθεια ή χίμαιρα;

Ουτοπία; Μπορεί..

Όμως αυτός είναι ο κόσμος

του θέλω, του ποθώ.





Οι λόγχες φαρμακερές

ξεσκίζουν τα όνειρα

τα γιατί και τα μήπως

ακατάπαυστα μαστιγώνουν τη σκέψη

η πίκρα, η διάψευση,

το μηδέν και η νύχτα

καιροφυλακτούν να σκορπίσουν την έρημο.



Κι όμως έκλαψα, πόνεσα

μα βρήκα το ΝΟΗΜΑ

οι αντιστάσεις είναι πιο δυνατές

το καθρέφτισμα του κόσμου

του δικού μου και πανανθρώπινου

σαν εξιλέωση ξεπηδά ακατάλυτο.




Μια απάντηση, μια ελπίδα, ΑΓΑΠΗ..

η αγάπη σαν ουσία, σαν στάση και πέρασμα

όχι εκείνη η λέξη που ξεφτίζει,

ξεθωριάζει και χάνεται

χρησιμοποιημένη βάναυσα από βέβηλα χείλη...









Άνοιξε τα μάτια

κάποιο ξημέρωμα

κοίτα τον κόσμο

νιώσε τη μέρα στα πρώτα της βήματα

κι άσε την πόρτα ανοιχτή

να σ' αγγίξει, ακόμα και να σε ματώσει

η ΑΓΑΠΗ




Με τον πόνο της μαθαίνεις, το ξέρεις

νιώσε λοιπόν, αγάπα και δώσε

Να το ξεκίνημα και η πορεία

η κορύφωση γι’ αυτά αξίζει..









ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΕΓΡΑΨΕ Η ΧΡΥΣΑ, TON ΓΕΝΑΡΗ TOY

  1991




"Πρέπει να θέλεις να καείς στην ίδια σου τη φλόγα:

πώς θα ήθελες να ξαναγίνεις νέος,

αν δεν έχεις γίνει πρώτα στάχτη;..."
Νίτσε

Από: @ντώνυμος

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

ΕΦΗΜΕΡΙΑ...








Στις 28 του Μάη στο ‘’Αγνάντι’’  εφημέρευε η επιθυμία να βρεθούμε όλοι μαζί.

Πήραμε αναλγητικά ζωής, καλές αναμνήσεις!


Κάντε αριστερό click  στην εικονα


Από: @ντώνυμος 

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

ΦΕΓΓΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ;





’Όταν υπάρχουν κόμματα σε μια χώρα, προκύπτει αργά ή γρήγορα μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων, ώστε είναι αδύνατο να παρέμβουμε αποτελεσματικά στα δημόσια δρώμενα χωρίς να ενταχθούμε σε κόμμα και να παίξουμε το παιχνίδι. Οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται για τα κοινά, επιθυμεί να ενδιαφερθεί αποτελεσματικά. Έτσι, αυτοί που έχουν ιδιαίτερη μέριμνα για το δημόσιο αγαθό, είτε παύουν να το σκέφτονται και στρέφονται σε κάτι άλλο, είτε περνούν από τη δοκιμασία των κομμάτων. Αλλά και σε τούτη την περίπτωση οι έγνοιες που παρουσιάζονται αποκλείουν τη μέριμνα για το δημόσιο αγαθό. Τα κόμματα είναι ένας θεσπέσιος μηχανισμός, χάρη στον οποίο, σε ολόκληρη την επικράτεια μιας χώρας, δεν βρίσκεις ούτε έναν που να συγκεντρώνει την προσοχή του για να διακρίνει εν μέσω των δημόσιων πραγμάτων το αγαθό, τη δικαιοσύνη, την αλήθεια.’’




Το μεγαλύτερο έγκλημα της αναξιοκομματοκρατίας

είναι ο ευτελισμός ακριβών θεσμών.

 

 
 





ΚΑΛΗΝΥΧΤΑΝΥΧΤΑ σας!






Υπάρχει ζωή μετά τον οίκτο;

‘’Η ατμόσφαιρα εισπνέει ανθρώπους.
Εκπνέει όζον
και έκτακτα κοινωνικά φαινόμενα.’’





Στην Ισπανία οι νέοι
ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ
ΜΑΖΙΚΑ
ΕΙΡΗΝΙΚΑ
(Η βία είναι μεν απάντηση, αλλά μόνον αν
η ερώτηση είναι:
 «πως μπορούν τα πράγματα
να γίνουν ακόμη πιο άσχημα»)

κατακλύζουν τις πλατείες
δηλώνοντας την αγανάκτησή τους
για δεινά
αντίστοιχα με τα δικά μας.

‘’Τα πολιτικά κόμματα δεν μας εκφράζουν’’

Είναι  το κεντρικό σύνθημα στην καρδιά της Μαδρίτης
και των μεγάλων πόλεων της Ισπανίας.


ΚΑΛΗΝΥΧΤΑΝΥΧΤΑΝΥΧΤΑΝΥΧΤΑ σας!



ΕΙΡΗΝΙΚΑ
Γιατί
’Η εξέγερση είναι σαν την εγκυμονούσα χήρα!
Ο πατέρας έχει πεθάνει πριν γεννηθεί το παιδί!’’

ΕΙΡΗΝΙΚΑ




 
’Όποιος έχει ένα ΓΙΑΤΙ να ζει,
μπορεί να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε ΠΩΣ.’’
ΝΙΤΣΕ

‘’Και η δειλία μια σκιά
ικανή από μόνη της
να σημάνει μεσάνυχτα.’’

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑΝΥΧΤΑΝΥΧΤΑΝΥΧΤΑ σας!


ΑΛΛΑ


Δειλιάζουν οι νέοι;


« Είπες:
Αφού ζήσαμε μέχρι εδώ
φάγαμε όλη την ποίησή μας.
Άκουσα
αυτούς που περπατούν στο κάτω φέγγος
πάλι να τραγουδούν »

Πόσοι ακούνε τα τραγούδια τους;





Ας προσέξουμε:

‘’Μην πιστεύετε τον δογματικό που μιλάει για ελευθερία,
είναι σκλάβος των ιδεών του.’’

ΝΙΤΣΕ

 
ΑΛΛΑ

‘’Δε γίνεται να υποφέρει κάποιος χωρίς
κανείς να πληρώσει γι’ αυτό:
κάθε παράπονο εμπεριέχει και την εκδίκησή του.’’

ΝΙΤΣΕ

Και οι νέοι υποφέρουν....

α
‘’ ΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΣΑΝ ΠΡΟΓΟΝΟΙ’’

β
‘’Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΛΕΚΙΑΣΜΕΝΗ
ΧΡΗΣΙΜΗ ΣΑΝ ΔΥΣΤΥΧΙΑ’’

γ
‘’ΚΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΕΒΕΙ ΠΟΛΥ ΧΑΜΗΛΑ.
ΠΟΛΥ ΧΑΜΗΛΑ.’’

δ

‘’ΦΕΓΓΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ;’’


«Άκουσα
αυτούς που περπατούν στο κάτω φέγγος
πάλι να τραγουδούν!»

‘’Δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα από το
να κάνεις τους νέους να
θαυμάζουν
αυτούς με τους οποίους συμφωνούν.’’

ΝΙΤΣΕ

Μια μέρα οι νέοι θα καταλάβουν το έγκλημα σε βάρος τους.

Και τότε να δούμε 
τι τραγούδια θα ακούσουμε από αυτούς
που περπατούν στο κάτω φέγγος!

 
Μια μέρα οι νέοι θα κερδίσουν το στοίχημα:

Μια μέρα θα δαγκάσεις μες στο νέο λεμόνι
και θα αποδεσμεύσεις
τεράστιες ποσότητες ήλιου από μέσα του.

Ελύτης





ΚΑΛΗΝΥΧΤΑΝΥΧΤΑΝΥΧΤΑΝΥΧΤΑ σας!

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΣ!


Ποιήματα:
Σφαίρες, Δημήτρης Χαλαζωνίτης





Από: @ντωνυμος




Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

...όσους θεωρούν τη Σκέψη δώρο και πλήγμα...






Κώστας Αξελός

Κορυφαίος διανοητής, φιλόσοφος, από τους σπουδαιότερους του 20ού αιώνα. Το ανήσυχο, ανατρεπτικό και ασυμβίβαστο πνεύμα του εξερευνούσε ακατάπαυστα το μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης - για να φωτίζει εις το διηνεκές όσους θεωρούν την Σκέψη δώρο και πλήγμα σ' αυτούς που της ανοίγονται.
Κάθε λόγος πηγάζει από την σιωπή – και κάποτε γυρίζει σ’ αυτήν.

Κώστας Αξελός:

Η φιλοσοφία σήμερα δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν

Μια σπάνια συνέντευξη του Κώστα Αξελού που φιλοξενήθηκε στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (14-4-2009)
Τέλος των ιδεολογιών; Οι ιδεολογίες γενικευόμενες πεθαίνουν. Μετά από αυτές, μια μέση απατηλή νοοτροπία θα κυριαρχήσει για πολύ.
Με ποια χαρακτηριστικά; Έχει στοιχεία από όλα. Λίγο φιλελεύθερα, λίγο σοσιαλιστικά, λίγο χριστιανικά, λίγο εβραϊκά, λίγο προλεταριακά, λίγο αστικά, λίγο από τις φιλοσοφίες, αλλά είναι πάντα ένα μπέρδεμα, χωρίς αυτό να είναι σκέψη. Κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι σκέπτονται.
Μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει έτσι; Η τεχνική προχώρησε με γιγαντιαία βήματα. Ο άνθρωπος, όμως, αμφιβάλλω πολύ.
Θα μπορούσατε να διαβλέψετε στον αυριανό κόσμο; Ο αυριανός κόσμος, ο βιομηχανικός, μαζικός, μηδενιστικός, ηλεκτρονικός και τεχνικοποιημένος πολιτισμός, θα τεχνικοποιήσει ακόμη και τη φαντασία. Υπάρχει ένα πέρα από την τεχνική; Και από ποιον κυριαρχείται η τεχνική; Δεν μπορώ να απαντήσω.
Επικυρίαρχη η τεχνική; Σήμερα φαίνεται ότι είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Υπάρχει έως και μια τεχνική των φαντασιώσεων. Ο κινηματογράφος, η ίδια μας η ζωή είναι μια μορφή τεχνικής. Είναι σαν αυτό που ακούω από τους φοιτητές, να λένε «έκανα έρωτα» χρησιμοποιώντας τη λέξη «κάνω» σαν να έκαναν ένα σκαμνί ως μαραγκοί…
Αν τελειώνει η φιλοσοφία, μετά τι; Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά και η φιλοσοφία ζει το τέλος της. Μετά από αυτήν υπάρχει χώρος για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη.
Το έργο σας είναι διαποτισμένο από την ποίηση. Αναμφισβήτητα. Πέρα από την ποίηση του ανθρώπου με τη λυρική έννοια, υπάρχει η ποιητικότητα του κόσμου που είναι πιο δυνατή. Και η ανθρώπινη ποίηση είναι ένα ανταύγασμά της. Με ενδιαφέρει η ποίηση που ξεφεύγει από όλα τα όρια και φτάνει σε ένα ύπατο σημείο όπου συντρίβεται, συντρίβοντας και τον ποιητή της.
Τι είναι ο Θεός; Η πορεία του κόσμου η ίδια έκανε να φανεί ένας Θεός. Λέω συχνά ότι ο Θεός είναι μια μορφή και μια μάσκα του κόσμου.
Τι κρατά ζωντανή τη σκέψη σας; Η αναζήτηση, στη ζωή και στη σκέψη, της σύγκλισής τους και η αδυναμία της απόλυτης συνέπειας.
Είναι ποιοτικό κριτήριο για σας η συνέπεια ζωής και έργου σε έναν στοχαστή;  Θα έπρεπε να είναι. Αλλά βλέπουμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είχαν την κουταμάρα να νομίζουν ότι οι δούλοι ήταν φύσει δούλοι. Κοντύτερα σε μας βρίσκεται ο Χάιντεγκερ και η τόσο ύποπτη σχέση του για ένα διάστημα με το ναζισμό. Η συνέπεια είναι μια απαίτηση την οποία βρίσκω πιο πολύ στους μεγάλους ποιητές σαν τον Χέλντερλιν και τον Ρεμπώ.
Ποια η ελπίδα, η απελπισία σας; Ελπίδα και απελπισία είναι αντιμετωπίσεις σχετικές, στενές. Είναι και μένουν ψυχολογικές, άρα περιορισμένες.
Ό,τι ψυχολογικό, περιορίζει; Οι ψυχικές δυνάμεις σπρώχνουν τη σκέψη. Το ψυχικό όμως, που γίνεται ψυχολογικό, είναι εμπόδιο. Παραδείγματος χάριν, ο ναρκισσισμός σαν το αποκορύφωμα του ψυχολογισμού είναι κάτι που όλα τα αναχαιτίζει, τα συρρικνώνει.
Κάποιες στιγμές δεν νιώσατε ναρκισσισμό, ματαιοδοξία… Τα θεωρώ ευτελή, αλλά αναγκαία. Συγκροτούν κι αυτά την ολότητα και κανείς δεν μπορεί να βγει από την Ιστορία με καθαρά χέρια. Αν θέλει να κρατήσει τα χέρια του εντελώς καθαρά, δεν θα έχει χέρια. Ο άνθρωπος παίρνει μέρος σε αυτή την απογύμνωση, δεν είναι ποτέ έξω απ' ό,τι γίνεται.
Πώς εισπράττετε την αναγνώριση; Αναμφισβήτητα με ικανοποίηση και θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι είμαι αδιάφορος, έστω κι αν τα κίνητρά της δεν με ικανοποιούν πάντοτε. Το καινούργιο βιβλίο μου θα ήθελα να πουληθεί, να συζητηθεί, να αρέσει. Αλλά η αγωνία είναι ποιο θα είναι το επόμενο βήμα.
Γιατί εκδίδετε βιβλία; Νομίζω πως είναι τα βιβλία μου εκείνα που μου επιβάλλονται.
Αν τα αφήνατε ως χειρόγραφα στο συρτάρι σας;  Ο άνθρωπος δεν είναι απομονωμένο ον. Δεν είναι ανεξάρτητος, είναι στοιχείο του κόσμου. Κάθε πράγμα θέλει να λεχθεί, να φανεί. Και η μετριότητα και η βλακεία. Και γι' αυτό έχουν κι αυτά το χώρο τους.
Τι υπηρετεί σήμερα η φιλοσοφία; Δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν. Σήμερα, ως πλανητική σκέψη μπορεί να τα θέσει όλα υπό ερώτηση και να δώσει αινιγματικές απαντήσεις.
Τι θα νέκρωνε τη σκέψη μας; Η έλλειψη του παιχνιδιού.
Το παιχνίδι… Ας θέσουμε πρώτα μια ερώτηση: πώς ξετυλίγεται ο κόσμος; Δεν θα έλεγα τι είναι ο κόσμος, γιατί τότε τον καθιστούμε στατικό. Οι μεν λένε προϊόν της ιδέας, οι άλλοι λένε προϊόν της ύλης, άλλοι λένε δημιούργημα του Θεού, άλλοι λένε φαντασίωση του ανθρώπου. Ολα αυτά είναι νοήματα που δίνουμε σαν να βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο, ενώ ο κόσμος ο ίδιος ξετυλίγεται χωρίς νόημα, χωρίς γιατί και επειδή, σαν παιχνίδι.
Τι είναι ο χρόνος; Ένα κεντρικότατο θέμα του στοχασμού, που κινητοποιεί και συντρίβει κάθε στοχασμό.
Λέτε «να μοχθήσουμε να σώσουμε το όνειρο αφού δεν μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε»… Όλοι κινούμεθα και από διάχυτα όνειρα. Τα όνειρα είναι τα ανοίγματα της ζωής μας. Έχουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα από τα όνειρά μας.
Η μη πραγματοποίησή τους… Ίσως κλονιστεί και η έννοια της πραγματοποίησης. Ίσως κάποτε καταλάβουμε ότι το «πραγματοποιώ» σημαίνει συγχρόνως και συντρίβομαι.
Γιατί υποφέρει ο άνθρωπος; Διότι δεν είναι το όλον. Είναι ένα τμήμα του.
Θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Δεν θα μπορούσε, αλλά πνίγεται μέσα σε αυτόν τον περιορισμό. Ότι δεν μπορεί να είναι εδώ και κει συγχρόνως…
Τι είναι ο έρωτας; Η αναζήτηση που έγκειται στη συνάντηση και τη μη συνάντηση με τον άλλον.
Τι είναι για σας το θηλυκό; Το ήμισυ του κόσμου. Κάτι πάρα πολύ κυρίαρχο, όχι σε επίπεδο διάκρισης φύλων, άντρας - γυναίκα. Είναι σαν δύο δυνάμεις στον κόσμο. Η σχέση με το θηλυκό είναι ένα από τα σημεία συνάντησης, των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον κόσμο, και μαζί απομάκρυνσης. Δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί η απόλυτη συνάντηση αρσενικού και θηλυκού.
Έπαιξε ρόλο το θηλυκό στη ζωή και στο έργο σας; Πάρα πολύ. Αλλά δεν ξέρω πολύ καλά πού και πώς.
Ο θάνατος; Διατρέχει όλη τη ζωή, είναι το οριστικό τέλος της και διατηρεί τα ίχνη της ζωής του θανόντος, που κι αυτά θα εξαφανιστούν κάποτε.
Τον φοβάστε; Δεν υπάρχει για μένα ο φόβος του θανάτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω αύριο. Ο θάνατος είναι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός, γιατί βάζει ένα τέρμα στην περιπέτεια που λέγεται ζωή. Αλλά είναι αυτός που δίνει νόημα σε κάθε πράγμα.
Οι περισσότεροι φοβούνται. Ο άνθρωπος φοβάται τη ζωή περισσότερο από το θάνατο. Τη ζωή που οδηγεί προς το τέλος νομίζω ότι φοβούνται οι άνθρωποι.
Μεγαλύτερος φόβος σας; Το στέγνωμα της ψυχής και της σκέψης.
Πώς θα νικηθεί ο φόβος; Με τη συμφιλίωση μαζί του.
Ποια τρία πράγματα θα άξιζε να πιστέψουμε; Η πίστη είναι υπόθεση θρησκευτική. Με την ποίηση και τη σκέψη ο άνθρωπος μπορεί να ανοιχτεί στη φύση, στην τεχνική και στο περιπλανώμενο παιχνίδι επάνω σε έναν ληξιπρόθεσμο πλανήτη.
Από πού να πιαστεί ο σύγχρονος άνθρωπος για να υπάρξει; Να πιαστεί δεν μπορεί από πουθενά. Του είναι ίσως δυνατόν να ανοιχτεί στο αποσπασματικό Ολον.
Με τι όπλα; Χωρίς όπλα. Και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα. Το άνοιγμα δεν είναι κάτι το μυστηριώδες. Ας πάρουμε μια παρέα στην παραλία. Οι μεν φωτογραφίζουν τους δε. Θέλουν να τους οικειοποιηθούν, να τους αρχειοθετήσουν. Οι άλλοι φωτογραφίζουν τη θάλασσα, θέλουν να την ακινητοποιήσουν. Οι άλλοι λένε, τι ωραία που είναι, δες, δες τι ωραία που χτυπάει το κύμα. Όλα αυτά είναι μορφές ακινητοποίησης του χρόνου, του χώρου και όχι άνοιγμα στο χωροχρόνο. Άνοιγμα είναι να έκαναν μπάνιο, να χαίρονταν, να ζούσαν χωρίς αυτό το δες, δες...
Το αξιακό σύστημα που οικοδομείτε; Δεν οικοδομώ σύστημα. Επιχειρώ ένα βήμα. Και αυτό θα περάσει. Δεν είναι αυτοσκοπός. Ξέρει κανείς ότι αφήνει κάτι πίσω του και ας έχει υποστεί απέραντες μεταλλαγές.
Αυταπάτη αθανασίας; Αν το εκλαμβάνει κάποιος σαν αυταπάτη αθανασίας, πρέπει τελικά να ξέρει ότι θα γίνει κάτι τελείως άλλο.
Έχω μια πικρή αίσθηση από όσα λέτε για τον κόσμο. Πικρή, γιατί κρατάμε χιλιάδων χρόνων πίκρα. Γιατί μας έμαθαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι το ιδεατόν του Πλάτωνα, το καλό του Χριστιανισμού, ο καλός αστός και μετά ο καλός προλετάριος, σήμερα ο καλός παραγωγός… Η ανθρωπότητα έχει υποστεί χιλιάδων χρόνων κηρύγματα που την περιορίζουν ολοένα και πιο πολύ.
Υπάρχει σήμερα κρίση; Υπάρχει κρίση πολιτισμού, κρίση στον ψυχισμό των ανθρώπων, η οποία εκδηλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο.
Γιατί οι νέοι πάντα διάβαζαν Μαρξ και Νίτσε συγχρόνως; Διότι και οι δύο κάνουν ανελέητη κριτική του παρόντος. Ο Μαρξ καταδικάζει όλη την αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο Νίτσε βλέπει στο σύστημα όπου ζούμε έναν απέραντο μηδενισμό. Όμως και οι δύο θέλουν να κάνουν ένα βήμα σωτηριολογικό. Ο Μαρξ στον απόλυτο κομμουνισμό και ο Νίτσε στον υπεράνθρωπο. Ως τα τώρα δεν ξέρω κανέναν φιλόσοφο που να μη θέλησε να δώσει σωτηριολογικό άνοιγμα.
Για ποιον πολιτισμό θα μιλούσατε σήμερα; Η εποχή μας είναι η εποχή του μυθολογικο-τεχνολογικού πολιτισμού που κρύβει το βαθύτερό του κίνητρο.
Με ποια εργαλεία θα μπορούσαμε να «εξανθρωπιστούμε»; Με τα εργαλεία προχωρούμε, όπως λένε (προς τα πού;), αλλά αυτά δεν λύνουν το βασικό πρόβλημα της ύπαρξης της ανθρωπότητας, η οποία είναι εγκλωβισμένη στην τεράστια δύναμη που προέρχεται από τη συνάντηση της φύσης με την τεχνική.
Η μεγαλύτερη χαρά; Οι συναντήσεις -στιγμιαίες και καίριες- με εκφάνσεις της φύσης, η δύναμη του έρωτα και της φιλίας που περιέχει τον έρωτα, οι σκέψεις που έρχονται σε μας.
Το μεγαλύτερο όραμα; Το όραμα της συνάντησης της σκέψης και του κόσμου και η παραδοχή του φευγαλέου. Η παραδοχή της φανέρωσης και της ταυτόχρονης απόσυρσης, όσο γίνεται πιο γαλήνια.
Νιώθετε ότι πρέπει να αποδείξετε κάτι; Από την εφηβεία είχα την εντύπωση ότι έπρεπε να πω αυτό που βλέπω.
Η εξάρτηση από τους άλλους είναι αδυναμία; Έχουμε αναγκαία εξάρτηση από τους άλλους ανθρώπους. Η εξάρτηση πάλι δημιουργεί τα κενά της. Εξάρτηση και μη εξάρτηση έχουν το αναγκαίο στοιχείο που είναι και θετικό και αρνητικό.
Αυτοδυναμία; Δεν μπορεί να υπάρξει σε κανένα επίπεδο.
Η εικόνα που έχετε για τον εαυτό σας; Ειλικρινά, δεν έχω μια ενιαία εικόνα του εαυτού μου. Όταν γνωρίζω ότι η τάδε σκέψη είναι σημαντική, τότε νομίζω ότι ίσως αυτό είναι περαστικό, λέω ότι προσπαθώ να τολμάω να σκέπτομαι, ενώ το μεγαλύτερο σύνολο των ανθρώπων σήμερα δεν σκέπτονται… Θα έλεγα, είναι πρισματική η εικόνα του εαυτού μου, όπου γυρίζουν διαρκώς όλα τα χρώματα, όπως στο καλειδοσκόπιο.
Η σύγχρονη Ελλάδα; Είναι ένα πρόβλημα. Ούτε Ανατολή ούτε Δύση ούτε Ευρώπη ούτε Ασία. Βαδίζει προς την αναζήτηση μιας ενότητας, την οποία δεν βρίσκει εύκολα. Δεξιά και Αριστερά είναι φθαρμένες και δεν αναδύεται ένας δρόμος.
Πώς θα ανακαλύψουν οι Έλληνες πολιτικοί την «πραγματική πολιτική»; Θα έπρεπε να ξεπεράσουν τον στενό πολιτικαντισμό. Είναι όμως αυτό δυνατό;
Είναι εφικτή η Δημοκρατία; Η Δημοκρατία μένει ουτοπική, δηλαδή δεν έχει πουθενά τόπο να πραγματοποιηθεί. Το ίδιο της το νόημα μας ξεφεύγει.
Τι σας έχει δώσει η Ελλάδα; Μια ζωική ορμή. Την επαφή με τα στοιχεία της, τη θάλασσα, τον αέρα, τη γη, τη φωτιά.
Τι σας έχει πάρει; Δεν είχα ποτέ την προκατάληψη, ώστε να μπορέσει να μου την πάρει.
Οι τιμές που σας κάνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια τι συναισθήματα σας γεννούν; Ευχάριστα. Θα επιθυμούσα όμως και μια πιο ζωντανή συζήτηση, στοχαστική και παραγωγική, με τους πανεπιστημιακούς.
Σκεφτήκατε ότι μπορεί να σας τιμούν και να μη σας έχουν διαβάσει; Πολλά πράγματα δεν χρειάζεται να έχουν διαβαστεί. Μπορεί να διαπερνάνε την ατμόσφαιρα.
Εσείς διαψεύδετε την κατάρα των Ελλήνων να μην αναγνωρίζουν ζώντες δημιουργούς. Στην Ελλάδα υπάρχει μεμψιμοιρία και δυσκολία αν δεν προηγηθεί μια αναγνώριση από τα έξω. Έξω είναι πιο πολιτικά θεσπισμένα τα πράγματα. Αλλά και υπάρχουν πράγματα που περιμένουν ακόμα το μέλλον τους.
Πιστεύετε ότι έχετε αμειφθεί; Και ναι και όχι. Αν όμως ήταν πλήρης η αναγνώριση, θα σήμαινε ότι θα επιπέδωνε και το ειπωμένο.
H τέχνη αποτιμάται σε χρήμα. Η σκέψη; Υπάρχει προσωπική σχέση με το έργο τέχνης. Η σκέψη έχει μία σχέση με το όλον. Μπορεί να αποτιμηθεί ένα έργο. Το όλον όμως;
Τι θα λέγατε σε έναν νέο φιλόσοφο; Να ανοιχτεί στη σκέψη, στα κείμενα και στο κίνημα της σκέψης, στην ποίηση που διατρέχει κάθε τέχνη και να ζήσει και να πει αυτό που τον εμψυχώνει και τον συνθλίβει ατομικά και κοινωνικά.
Τι θα λέγατε σε έναν έφηβο; Να κρατήσει, όσο γίνεται, έναν παλμό και στη λεγόμενη ώριμη ηλικία.


Από: @ντώνυμος