Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...



Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .

Επικοινωνία: antonymos.hurts@gmail.com

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Τάσος Λειβαδίτης





να περίεργο πεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στς φημερίδες, νας ντρας πγε σ᾿ να π᾿ ατ τ «σπίτια», πρε μι γυνακα,μ μόλις μπαίνουν στ δωμάτιο, ντ ν γδυθε κα ν παναλάβει τν αώνια κίνηση, γονάτισε μπροστά της, λέει, κα τς ζητοσε ν τν φήσει ν κλάψει στ πόδια της.

κείνη βάζει τς φωνές, «δ ρχονται γι λλα πράγματα»,ο λλοι π᾿ ξω δώστου χτυπήματα στν πόρτα.Μ τ πολλ νοιξαν κα τν διώξανε μ τς κλωτσις— κος κε διαστροφ ν θέλει, ν κλάψει μπρός σε μι γυνακα.

 

κενος στριψε τ γωνία κα χάθηκε ντροπιασμένος.  Κανες δν τν ξανάδε πιά. Κα μόνο κείνη γυνακα, θ ᾿ρθε ναπότρεπτη ρα μι νύχτα, πο θ νοιώσει τν τρόμο ξαφνικά,πς στέρησε τν αυτ της π᾿ τν πι βαθιά, τν πι μεγάλη ρωτικ πράξη μν φήνοντας ναν ντρα ν κλάψει στ πόδια της.



Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Ιστορικό άρθρο. . .





ΜΗΧΑΝΗ ΠΟΥ ΚΟΒΕΙ ΠΑΤΑΤΕΣ!

ΜΗΧΑΝΗ ΠΟΥ ΚΟΒΕΙ ΤΙΣ

ΜΑΛΑΚΙΕΣ

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΒΡΕΘΕΙ!



από το στέλεχός του ΣΥΡΙΖΑ Νάσο Θεοδωρίδη στη ΑΥΓΗ:


‘’ 69 χρόνια μετά την τραγωδία του θανάτου και της αναπηρίας δεκάδων χιλιάδων φαντάρων, έχει έρθει η ώρα για μια ψύχραιμη ιστορική αποτίμηση που να απαντάει στο ερώτημα αν τελικά βγήκε κερδισμένη η ελληνική κοινωνία από μια εξ αντικειμένου σύμπλευση με το φασιστικό καθεστώς Μεταξά στην οποία οδηγήθηκε από τον εθνικιστικό παροξυσμό της εποχής, προκειμένου να αποτραπεί η απλή διέλευση (1) ενός άλλου φασιστικού στρατού, με μόνο επιχείρημα ότι ο δεύτερος στρατός ήταν «ξένος» (2) (αλλά εξίσου φασιστικός (3)). Υποστηρίζω ότι η εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτό το σφαγείο θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Η 28η Οκτωβρίου δεν σήμαινε ούτε την «ενότητα» ούτε «το μεγαλείο του έθνους», αλλά την είσοδο της Ελλάδας σε ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο (4)’’.

Αν καταλάβαμε καλά:

(1) Απλή διέλευση θα ήταν. Αφού περνούσανε θα πήγαιναν να κάνουν μπάνιο στη Μύκονο, τη Σαντορίνη. . . Χωρίς κανένα συνωστισμό σε λιμάνι, όπως αυτός που έγινε στη Σμύρνη κατά την άλλη ιστορικό!

(2) Βέβαια, ο Ιταλικός στρατός ήταν «ξένος» και όχι ξένος!  Ούνα φάτσα ούνα ράτσα!


(3) Αν ο στρατός πού επιτίθετο  ήταν «ΔΗΜΟΚΡΑΤΚΟΣ» και είχαμε «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ» κυβέρνηση πάλι «ξένος» θα ήταν. Τα πράγματα αλλάζουν αν επιτίθετο φασιστικός στρατός και είχαμε δημοκρατική κυβέρνηση!

(4) Σωστά! Μπήκαμε στο πόλεμο για να κατακτήσουμε το φεγγάρι για να ονειρευόμαστε από κοντά!

‘’Συνήθως στα αφιερώματα για την 28η Οκτωβρίου, βλέπουμε επίκαιρα της εποχής με τα πλήθη ενθουσιασμένα να χαιρετάνε εκείνους που φεύγουν για το μέτωπο (5). Πράγματι, κάθε φορά που αρχίζει ένας τέτοιος πόλεμος, η πλειοψηφία παρασύρεται από ένα κύμα εθνικισμού και πολεμόχαρων αισθημάτων (6)’’.

Αν καταλάβαμε καλά:

(5) Το ανακάλυψε το μυστικό ο μεγάλος! Μόλις κηρύχτηκε ο πόλεμος, οι Έλληνες πληρώθηκαν για να κάνουν τους κομπάρσους στα επίκαιρα!  Για δείτε καλά! Δεν τους βλέπετε μακιγιαρισμένους!

(6) Ενώ ένα Νάσος Θεοδωρίδης δεν παρασύρετε ποτέ. ΟΧΙ!

Αξίζει να το διαβάσουμε ολόκληρο το ιστορικό κείμενο οι παρασυρμένοι! Εξ’ άλλου γι’ αυτό γράφτηκε και γι’ αυτό δημοσιεύθηκε.


ΕΜΠΡΟΣ!

ΝΑ ΤΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΟΥΜΕ ΟΛΑ!



Ήσουν. . .




Ήσουν νερό,

κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.

Ήσουνα φως,

διαμοιράστηκες.

Όλες οι φλέβες μου

έγιναν άξαφνα ένα δίχτυ που λάμπει...


Νικηφόρος Βρεττάκος


ΣΤΟΥΡΝΑΡΟΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ!



Τους απείλησα ότι αν δεν δεχτούν:

Τις μειώσεις των μισθών

Τις μειώσεις των συντάξεων

Τις μειώσεις του εφ' άπαξ

Τις μειώσεις όλων των κοινωνικών

 παροχών

Την κατάργηση των εργατικών

δικαιωμάτων

Την αύξηση των καυσίμων και

εισιτηρίων


τότε θα αυτοκτονήσω!

Τους ανάγκασα να υποχωρήσουν!




Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!





ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΡΙΒΗΝΟΥΝ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

ΟΣΟ ΚΑΙ ΜΑΣ ΞΕΠΑΓΙΑΣΟΥΝ

ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟ STYLE ΜΑΣ!

ΣΤΟ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ ΜΕ ΜΠΙΤΟΝΙ

LOUIS BITTON!




Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

ΠΡΟΛΑΒΕ!




ΠΡΟΛΑΒΕ!

ΠΡΙΝ ΒΓΕΙ Ο ΜΗΝΑΣ

ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ

ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!


Άνεμε. . .





Άνεμε,

που με γύμνωσες,

μου ‘γινες το μοναδικό μου ρούχο.


Γιάννης Ρίτσος





ΒΡΑΔΥΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ






Λέει το ωραίο άνθος στην πεταλούδα τη χρυσή:

Εσύ πετάς.

Άλλη τού καθενός η μοίρα.

Εγώ δεμένο με τη γη.

Όμως το ένα αγαπά το άλλο.

Από τους ανθρώπους ζούμε μακριά.

Μοιάζουμε εμείς τα δυο.

Ίσως να ενωθούμε -ποιος ξέρει- μια βραδιά.

Ο αέρας ανυψώνει εσένα.

Εγώ ζω εδώ, στη φυλακή.

Τα φτερά σου θα’ θελα

η πνοή μου να τα μυρώνει η ευωδερή.

Ανήσυχη είσαι πάντα εσύ.

Τρυγάς, συνέχεια, αυτόν η εκείνο τον ανθό.

Εγώ είμαι έρημο κατάμονο

τη σκιά σου μόνο βλέπω εγώ.

Ωστόσο φεύγεις εσύ.

Γυρίζεις πάλι, ανάμεσα στα άνθη της αυγής.

Γι’ αυτό και ολόδακρο με βλέπεις,

Φτερωτή,

την ώρα της αυγής.


Θέλεις μια μεγάλη αγάπη, αληθινή;


Ρίζωσε κοντά μου.


Ή ας μου δώσεις τα φτερά σου εσύ!



Victor Hugo









Κλαίμε λέξεις και δεν κλαίμε δάκρυα,

λυτρωτικά δάκρυα:

«Α δάκρυα, πού είστε δάκρυά μου

διαπεράστε…αναβλύστε…σαρώστε…

και κάντε μου ξανά

το κλάμα κλάμα».


Βύρων Λεοντάρης






Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Βαγγέλη, δεν γίναμε προτεκτοράτο!





ΓΙΝΑΜΕ

ΠΡΩΚΤΟΤΟΡΑΤΟ!


Ποιός είμαι ΕΓΩ;




Χαμογελώ, γελώ, κάνω αστεία
Η μάσκα

Δε ζηλεύω, δε θυμώνω, είμαι υπομονετικός
Φταίει η μάσκα

Ζηλεύω; Θυμώνω;... Δεν ξέρω..
Είναι η μάσκα

Ποιος είμαι; Τι νιώθω; Νιώθω;
Κατατονία… είναι η μάσκα

Την πετώ! Την πέταξα;... Είμαι εγώ;...
Ποιος είμαι εγώ;
Η Μάσκα.