Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .

Επικοινωνία: antonymos.hurts@gmail.com

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Μην ξεχαστείς κοιτάζοντας το φως




Μαζεύω τα πεσμένα στάχια
να σού στείλω λίγο ψωμί,
μαζεύω με το σπασμένο χέρι μου
ό,τι έμεινε απ' τον ήλιο,
να σού το στείλω να ντυθείς.
Έμαθα πως κρυώνεις
....
Μην ξεχαστείς κοιτάζοντας το φως.
Τ'ακούς;
Να ρθεις!


Ν.Βρεττάκος


Να κάνεις τον εαυτό σου περιττό





Ποια είναι η αξία της μεγαλοφυΐας αν δεν μεταδίνει,
σε όποιον την αντικρίζει και την θαυμάζει,
τέτοια ελευθερία κι έξαρση του συναισθήματος,
ώστε αυτός να μη χρειάζεται πια τη μεγαλοφυΐα!

Να κάνεις τον εαυτό σου περιττό –
αυτό είναι η δόξα όλων των μεγάλων.

Νίτσε




. . .για να μην μ’ έχει του χεριού της η ερημιά. . .





Κι είπα
για να μην μ’ έχει του χεριού της η ερημιά
να βρω εκκλησάκι να μιλήσω!
Έσπρωξα τη μικρή ξύλινη πόρτα και άναψα κερί
που μια ιδέα μου είχε γίνει αθάνατη
Οδυσσέας Ελύτης




Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

ΑΠΟΨΕΙΣ




Κάθε φορά, έλεγε ο Σωκράτης, που επρόκειτο να κάνει κάτι επιλήψιμο, μια φωνή από μέσα του, η συνείδησή του, το δαιμόνιον, όπως την αποκαλούσε, τον απέτρεπε από το να το κάνει. Διαφορετικά, αν εκείνο που εκαλείτο να πράξει ήταν θεμιτό, το δαιμόνιον, η συνείδησή του, σιωπούσε, υποδηλώνοντάς του, έτσι, να το κάνει. Εκείνο, δηλαδή, που, κατά τον Σωκράτη, μετράει στις επιλογές μας είναι τι λέει η συνείδησή μας.
 
Τον ισχυρισμό του Σωκράτη, ότι ρυθμιστής της συμπεριφοράς μας είναι η συνείδησή μας, σχολίασε ο μαθητής του Πλάτων. Το συνήθιζαν αυτό οι αρχαίοι Ελληνες: οι μαθητές, συζητώντας με τους δασκάλους των, όσο σπουδαίοι κι αν ήταν οι τελευταίοι αυτοί, να μη διστάζουν να εκφράζουν την άποψή τους.
   
Ο Πλάτων, λοιπόν, παρατήρησε ότι οι άνθρωποι διολισθαίνουν στο κακό, όταν ξέρουν ότι, κάνοντάς το, θα περάσουν απαρατήρητοι. Και το διατύπωσε αυτό με έναν μύθο, σύμφωνα με τον οποίο ο Γύγης, ένας από τους βοσκούς του βασιλιά της Λυδίας, κατεβαίνοντας σε ένα βαθύ ρήγμα στη γη -που, καθώς έβοσκε το κοπάδι του, άνοιξε μπροστά του, ύστερα από μια μεγάλη νεροποντή κι έναν φοβερό σεισμό- είδε, κοντά στα άλλα περίεργα, κι ένα κούφιο χάλκινο άλογο που είχε στο εσωτερικό του ένα τεράστιο νεκρό κορμί με ένα χρυσό δαχτυλίδι στο δάκτυλό του.
   
Ο Γύγης πήρε το δαχτυλίδι κι ανέβηκε να πάει με τους άλλους βοσκούς του βασιλιά να του παραδώσουν τους λογαριασμούς των. Γυρίζοντας, όμως, τυχαία στο δάκτυλό του το δαχτυλίδι έτσι που το δέσιμό του να βλέπει προς την παλάμη του, έγινε άφαντος, και μετά, ξαναγυρίζοντάς το έτσι ώστε το δέσιμό του να βλέπει προς τα έξω, έγινε πάλι ορατός. Περιστρέφοντας, κατόπιν, το δαχτυλίδι στο δάκτυλό του πότε προς τη μία και πότε προς την άλλη κατεύθυνση παρατήρησε να γίνεται το ίδιο πράγμα. Τη δύναμη αυτή του δαχτυλιδιού ο Γύγης δεν την άφησε να πάει χαμένη.
   
Φθάνοντας με τους άλλους βοσκούς στο βασιλιά -χωρίς, χάρη στο δαχτυλίδι, να τον πάρει είδηση κανείς- μοίχευσε τη γυναίκα του, σκότωσε τον ίδιο και άρπαξε την εξουσία. Μη έχοντας γίνει από κανέναν αντιληπτός, ουδείς μπορούσε να τον κατηγορήσει, προκειμένου να τιμωρηθεί για τα ανομήματά του. Το επιμύθιο της ιστορίας είναι πως, όταν κάποιος ξέρει ότι δεν θα τιμωρηθεί, μπορεί, λέει ο Πλάτων, να πηγαίνει στην αγορά να παίρνει άφοβα ό,τι θέλει, να μπαίνει στα ξένα σπίτια και να σμίγει ερωτικά με όποιο πρόσωπο του αρέσει, να σκοτώνει, να βγάζει από τη φυλακή όποιον θέλει και, εν γένει, να επιτελεί οποιαδήποτε επιλήψιμη πράξη.
   
Οσο κι αν στη ζωή δεν βρίσκομε πράγματα που συναντάμε στα παραμύθια, όπως δαχτυλίδια που κάνουν αόρατους τους ανθρώπους που τα φοράνε, υπάρχουν, εν τούτοις, στην κοινωνία μας πρόσωπα που, χάρη στο ευρηματικό μυαλό που διαθέτει το ανθρώπινο είδος, καταφέρνουν να εξασφαλίζουν την ατιμωρησία για τις επιλήψιμες πράξεις των, χρησιμοποιώντας μέσα τέτοια που μας επιτρέπουν μεν να επικρίνομε τις πράξεις αυτές, αλλά τους συντελεστές των δεν έχομε τη δυνατότητα να τους αγγίξομε.
   
Στην ελληνική πολιτεία, ειδικότερα, το καθεστώς που υφίσταται είναι τέτοιο, ώστε οι νόμοι μεν να αποτελούν αντικείμενο αξιολόγησης, αλλά οι αξιότιμοι υπουργοί που τους κατασκευάζουν να μένουν στο απυρόβλητο. Το 1958, για παράδειγμα, ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων ο νόμος 4000, που υποχρέωνε την αστυνομία να συλλαμβάνει για εξύβριση νέους, να τους οδηγεί στο κρατητήριο, να τους κουρεύει με την ψιλή, να τους σκίζει τα παντελόνια -το δείγμα ανδρισμού των- και να τους περιφέρει στους δρόμους διαπομπεύοντάς τους. Φρίκη!
   
Αυτόν το νόμο, λοιπόν, που αποτελεί στίγμα του πολιτισμού μας, κάποιος τον έφτιαξε, που, κρυμμένος πίσω του, απολάμβανε την ατιμωρησία. Τι διαφορά, όμως, έχει ένας υπουργός, που μπορεί ανεξέλεγκτα να κατασκευάζει νόμους που προσβάλλουν βάναυσα την κοινωνία, από τον Γύγη, ο οποίος, χάρη στο μαγικό δαχτυλίδι, μπορούσε να διαπράττει ανοσιουργήματα αποκλείοντας τη δυνατότητα να κριθεί γι' αυτά; Ο λόγος, βέβαια, για υπουργούς που εντρυφούν στο δικό μας πολιτικό σύστημα. Γιατί σε άλλες χώρες οι υπουργοί υπόκεινται σε κρίση λίγο-πολύ ανάλογη προς εκείνη στην οποία είναι ανοιχτοί οι πολίτες που δεν διαθέτουν κανένα μέσο να κρυφτούν πίσω του, προκειμένου, έτσι, να μένουν ατιμώρητοι.
 
 
 

 


ΕΛΛΑΣ
 
Η ΓΗ ΤΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑΣ!
 

 

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Ζωές




Έτσι έκαμες τη ζωή σου.

Ό,τι σκόρπισες να ψάχνεις.

Ό,τι φύλαξες να χάνεις.

Δημήτρης Χαλαζωνίτης / Σφαίρες Θεμέλιο




ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ!





Παρακολουθείστε καλά την ανάδυση των
των διεστραμμένων
ΕΓΩ τους
την ώρα της συντριβής
την ώρα που απευθύνονται στα θύματά τους
σε ανθρώπους φοβισμένους
με βλέμμα δαρμένου σκύλου.


ΕΓΩ!!!!!!!!!!!!!
 
Συμπεριφορά-απόκριση της
προσπάθειά τους να σώσουν
τους εαυτούς τους.



Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Συνύπαρξη. . .




Φρουρός στην μοναξιά ενός άλλου. . .
 
 

 

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ!




Στο έργο του Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό», ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν, σε μια ερημιά, συζητούν κάτω από ένα δέντρο εν αναμονή της έλευσης του Γκοντό. Ενα παιδί, όμως, έρχεται να τους ανακοινώσει ότι ο Γκοντό δεν θα έρθει απόψε, αλλά να τον περιμένουν οπωσδήποτε αύριο. Την επομένη έρχεται ξανά το παιδί να τους πει ότι ο Γκοντό πάλι δεν θα έρθει απόψε. Απογοητευμένοι, λένε να αυτοκτονήσουν, αλλά όταν βλέπουν ότι ο ένας τους μόνο φοράει ζώνη, που δεν φτάνει να κρεμαστούν και οι δυο από το δέντρο, εγκαταλείπουν τη σκέψη τους αυτή και αποφασίζουν να φύγουν. Παρ' όλ' αυτά παραμένουν εκεί -περιμένοντας τον Γκοντό.
Αν έφευγαν ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν, θα γλίτωναν ασφαλώς από την αυταπάτη του επικείμενου ερχομού του Γκοντό. Είναι μια ανακούφιση αυτό;  Mπορεί, έχοντας φύγει ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν, να έρθει τελικά ο Γκοντό; Μπροστά στο ενδεχόμενο της λήψης μιας λανθασμένης απόφασης, ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν επιλέγουν το μαρτύριο της μάταιης αναμονής, με τη δικαιολογία ότι είναι καλύτερα, ίσως, να ελπίζεις κι ας μην προκύπτει ποτέ το αντικείμενο της ελπίδας σου, παρά να μην ελπίζεις καθόλου.

Καληνύχτα Βλαντιμίρ! Καληνύχτα Εστραγκόν!
 
  

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013



Έκαναν λάθος
 
στον σχεδιασμό αντιμετώπισης του ελληνικού χρέους!
 
  

Επίκαιρα




Μια φορά και ένα καιρό,
μιας αρχόντισσας 
μάτωνε η καρδιά  για τα δεινά ενός λαού. . . 
- Δεν τους αξίζει ο θάνατος, έλεγε. . . 
Σκέφτηκε ότι πεθαίνουν μόνο όσοι ζουν. . . 
Έτσι, αποφάσισε  
για να μην πεθαίνουν να μη ζουν. . . 
Έμεινε πιστή στη σκέψη της.
 
 

 

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013



Η πόλη είναι γεμάτη ευκαιρίες, μου είπαν.
Πού είναι; τους ρώτησα˙ εγώ βρίσκω μονάχα κακοπληρωμένες δουλειές.
Έτσι είναι, μου απάντησαν, εσύ είσαι μία από αυτές τις ευκαιρίες για εκείνους που σε προσλαμβάνουν.
 

 

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

 
 
 
Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.
 Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ!

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΑΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΟΤΙΚΟ,
ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΙΣ ΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ:

Για ένα καρφί, χάθηκε το πέταλο.
Για ένα πέταλο χάθηκε το άλογο.
Για ένα άλογο χάθηκε ο καβαλάρης.
Για έναν καβαλάρη χάθηκε η μάχη.
Για μια μάχη χάθηκε η αυτοκρατορία!
 
   




ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ.
ΝΟΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΓΟΣ.


 

Φλογερός






Θέλεις να μου φυσήξεις το μάτι;

- μου είπε αυτή-

Κάτι μπήκε μέσα και με ενοχλεί.

Τη φύσηξα στο μάτι

και είδα την κόρη της ν' ανάβει λες

και ήταν μια θράκα που ενέδρευε μέσα στις στάχτες.


ΧΟΣΕ ΝΤΕ ΛΑ ΚΟΛΙΝΑ
( Μεξικό)
 


 

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Η ΣΙΩΠΗ



Αναζητώντας το πιο ωραίο
 
των λουλουδιών να σου χαρίσω
 
φοβάμαι μήπως σ' αφήσω μ' άδεια χέρια.
 
 
Romeo Collacu
 
 

 
 
 
Η φύση είναι άδικη:

τα σκυλιά δεν μπορούν να μιλάνε,

ενώ οι άνθρωποι γαβγίζουν μια χαρά.

Ζάρκο Πετάν



'' H κυρίαρχη ιδεολογία

είναι

η ιδεολογία των κυριάρχων ''

 

Προπαγάνδα. . .Σκοτάδι. . .





Στο φως της ημέρας
η πυγολαμπίδα
είναι ένα έντομο
όπως όλα τα άλλα.




Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013





ΙΠΠΟΚΟΣΜΟΣ!
  
 


 



ΜΟΝΟ Ο ΛΑΓΟΣ
 
ΚΡΙΘΗΚΕ ΥΠΟΠΤΟΣ ΦΥΓΗΣ.
 
Προφανώς λόγω ονόματος!
 
 
ΣΤΟΝ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ
 
ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ.
 
Προφανώς για να τιμωρηθούμε εμείς!
 
 
Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΗΤΑΝ ΔΙΑΦΑΝΗΣ.
 
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ
 
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ ΕΔΩΣΑΝ
 
ΣΤΟΝ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ!


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1
 
Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΗΣ Χ. Α.
 
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
 
ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗ ΕΞΑΡΘΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η Χ.Α.

ΕΙΝΑΙ Ο ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΛΑΚΗΣ ΓΑΒΑΛΑΣ! 
 
 

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013