Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...



Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .

Επικοινωνία: antonymos.hurts@gmail.com

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

ΦΩΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ




Το φως, όταν πορεύεται στο ίδιο  υλικό, για παράδειγμα στον αέρα,  για να πάει από το σημείο Α στο σημείο Β ακολουθεί, από τις άπειρες διαδρομές που μπορεί να ακολουθήσει, την ευθύγραμμη διαδρομή ΑΒ. Η διαδρομή αυτή είναι η πλέον σύντομη χρονικά σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη που θα οδηγούσε το φως από το Α στο Β. Το φως αποφασίζει κατά το ταξίδι του από το Α στο Β να ακολουθήσει τη ρήση «Χρόνου Φείδου» του Χίλωνα!  Θα έλεγε κανείς ότι το φως σκέφτηκε να πάει από το Α στο Β ακολουθώντας τη συντομότερη διαδρομή με κριτήριο το μήκος διαδρομή. Εδώ πράγματι αυτό συμβαίνει, η ευθεία διαδρομή να είναι η συντομότερη και με κριτήριο το χρόνο και με κριτήριο το μήκος.

Το φως λοξοδρομεί  για να γλυτώσει  χρόνο.

Αλλά τυχαίνει να συμβαίνει αυτό μόνον όταν το φως πορεύεται στο ίδιο μέσο, όταν σε όλη τη διαδρομή του η ταχύτητά του παραμένει σταθερή. Το ρητό που πάντα ακολουθεί είναι το «Χρόνου Φείδου»!  Πράγματι, έστω ότι το φως ξεκινώντας από το Α που βρίσκεται στον αέρα πρέπει να συναντήσει-φωτίσει το Β που είναι στο νερό. Το φως ταξιδεύει με μικρότερη ταχύτητα στο νερό από ότι στον αέρα. Αν το κριτήριο ήταν η διαδρομή που θα ακολουθήσει θα έπρεπε να είχε το ελάχιστο μήκος θα πήγαινε κατ΄ ευθείαν από το Α στο Β. Δεν το κάνει, όμως, αυτό. Από τις άπειρες διαδρομές που μπορούν να το οδηγήσουν από το Α στο Γ ακολουθεί εκείνη την τεθλασμένη διαδρομή ΑΓΒ,  που αν και έχει μεγαλύτερο μήκος είναι εκείνη που τη διανύει στον μικρότερο δυνατό χρόνο. Για να το κάνει αυτό «σπάει», «θλάται» το φως στη διαχωριστική επιφάνεια αέρα – νερού, έχουμε διάθλαση του φωτός. Το ποιο είναι το σημείο Γ της διαχωριστικής επιφάνειας που θα εξασφαλίσει το «Χρόνου Φείδου» καθορίζεται από νόμο της φυσικής, το νόμο του Snell
Το φως είναι σαν να σκέφτεται πριν ξεκινήσει για τον προορισμό του πως θα εξοικονομήσει χρόνο!  Ίσως να ικετεύει και αυτό καθώς πετάει«χρόνε, ανέστειλε την πτήση σου...». Δεν είναι σαν να σκέφτεται τo φως;





Για το φως ο χρόνος δεν έχει την ελαστικότητα που έχει για μας, γιατί δεν έχει πάθη! Στη δική μας  καθημερινότητα ο χρόνος είναι ελαστικός. Τα πάθη που βιώνουμε τον διαστέλλουν, εκείνα που  μας ευχαριστούν τον σμικρύνουν και η συνήθεια τον κάνει αδιάφορο...Για το φως το «Χρόνου Φείδου» είναι ο απαράβατος κανόνας στην πορεία του για να ιχνηλατήσει τον χώρο. Λοξοδρομεί για να τον εφαρμόζει. Εμείς. . .«Τίποτα δεν αξίζει στον κόσμο που να μας κάνει να λοξοδρομήσουμε από αυτό που αγαπάμε» - Αλμπέρ Καμύ. Και όλο λοξοδρομούμε για να μη ξοδευτούμε! To φως, που θυσιάζεται, που ξοδεύοντας μέρος του εαυτού του δίνει χρώμα, ομορφιά. Ένα γυαλί φαίνεται γαλάζιο γιατί, καθώς περνά από μέσα του το λευκό φως,  αρπάζει όλα τα άλλα χρώματα εκτός από το γαλάζιο.  Το φως που  χάνεται στο πέρασμα του από τα αδιαφανείς. Όπως ο άνθρωπος χάνεται στους αδιαφανείς.





Το φως έχει αυτό το ακατανόητο. Άλλοτε συμπεριφέρεται ως σωματίδιο, άλλοτε ως κύμα. Εντοπισμένο στο χώρο, «μικρό», «σωματίδιο», στην πρώτη του έκφανση. Απλωμένο στο χώρο, «μεγάλο», σαν τραγούδι, κύμα της θάλασσας στη δεύτερη. Ο ακατανόητος δυισμός του φωτός. Άλλοτε εμφανίζεται  μικρό, άλλοτε αλλιώς, άπειρο. Ιανός... Όπως και ο ακατανόητος άνθρωπος, ο δυισμός του! "Τι θα φοράς συνεννόηση / να σε γνωρίσω / ώστε να μη χαθούμε πάλι / μες στους πολυπληθείς σωσίες σου;"
Το φως μπορεί να ταξιδεύει στο κενό χωρίς να χάνει τίποτα!  Ο  άνθρωπος που όταν πέφτει σε "κενό" χάνεται. "Ερασιτέχνης άνθρωπος είμαι / πόσο καλύτερα παράπονα να φτιάξω;"

Το φως που κρύβει στην "λευκότητά" του την πλέον σύνθετη φύση του. Όπως και ο  άνθρωπος. Το φως,  που το ουράνιο τόξο μετά μια καταιγίδα αποκαλύπτει τα άπειρα "χρώματά" του. Όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους.

Το φως που πέρασε τις βίαιες στιγμές της γέννεσης του σύμπαντος. Και ο χαρακτήρας αναπτύσσεται στις καταιγίδες. Το φως. Ότι γηραιότερο υπάρχει. Η αρχή: Και εγένετο φως. Ίσως γιαυτό και ότι σοφότερο υπάρχει. Και πιο πολύτιμο. Πως αισθανόμαστε την έλλειψή του. . .  
  Φως! 
        Περί αυτού εγράφησαν, αν ενθυμείσθε, πολλά ποιήματα. 




Ίσως το φως θα ‘ναι μια νέα τυραννία,

ποιος ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει;


Κ. Π. Καβάφης

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014





Αφαίρεσε τη νύχτα απ’ τα μάτια σου 

πώς να παλέψω μόνος με τους δυο σας;


Το Κορμί και το Σαράκι \ Ντίνος Χριστιανόπουλος




Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014





ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ;


O έρωτας είναι η χρονική ακολουθία των γεγονότων:

1 φιλί,

2 φιλιά,

... 

N-1 φιλιά, 

N φιλιά, 

N-1 φιλιά

...

2 φιλιά, 

1 φιλί.


Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014





Ζητώ συγγνώμη που δεν απαντώ

Αλλά λάθος δικό μου δεν ειναι

που δεν αντιστοιχώ

σ’ αυτόν που σε μένα αγαπάτε


Fernado Pessoa


ERICH FRIED





Αριστερό ερωτικό ποίημα


«Ένα αριστερό ερωτικό ποίημα
πρέπει έτσι να ναι
που κανείς
να μην το παρατηρεί»

«Εννοείς
σύντροφε
ότι ένας τρίτος 
δεν πρέπει καθόλου να παρατηρεί
ότι είναι ερωτικό ποίημα;»

«Όχι
εννοώ
ότι δεν χρειάζεται να είναι φανερό
ότι πρόκειται για αριστερό ποίημα
διαφορετικά είναι προφανώς
μονάχα ένα δύσκαμπτο αριστερό ερωτικό ποίημα»



Μισίμα (Κιμιτάκε Χιραόκα)



«Όρθιος μπροστά στη θάλασσα ,

ένιωθα ότι μου φώναζαν από τα ανοικτά.

Και μου φαινόταν ότι αν απαντούσα

σ’ αυτή την πρόσκληση

θα ήταν κάτι το πολύ όμορφο,

αλλά μαζί και κάτι το απαγορευμένο

σε κάθε άνθρωπο.»

 Μισίμα




Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014



EINAI ΔΥΝΑΤΗ Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΤΑΞΗΣ;



Ε.Ε.Φ. & Σ.Α.Φ.Ε.
ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ  -  ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΦΙΛΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

HΜΕΡΙΔΑ

 ΣΥΓΧΡΟΝΗ  ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

«ΤΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΩΝ  ΦΥΣΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ»

ΔΕΥΤΕΡΑ  17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2014   
ΩΡΑ 18.30 - 21.00

Πλατεία Καρύτση 10, 5ος όροφος
Είσοδος ελεύθερη

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

18.30 – 18.45     Προσέλευση
18.45 – 19.00     Χαιρετισμοί
                           Φιλντίσης Παναγιώτης, Α΄ Αντιπρόεδρος της Ε.Ε.Φ
                           Πέρδικα Νονίκη, Πρόεδρος Σ.Α.Φ.Ε
                           Καλαμιώτης Σταμάτης, Συντονιστής Τομέα Φοιτητών της Ε.Ε.Φ

 

ΠΡΟΕΔΡΕΙΟ:  Φιλντίσης Παναγιώτης, Κλειδέρη Παρασκευή


ΟΜΙΛΙΕΣ

19.00 - 19.30  Δρ Παναγιώτης Δημητράκης, ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος
Θέμα: «Μίκρο- και νανο-ηλεκτρονικές διατάξεις του μέλλοντος»

            19.30-20.30 Ευταξίας Κωνσταντίνος, Καθηγητής Τμήματος. Φυσικής Παν/μίου Αθηνών
Θέμα: «Fractals: Ενοποιημένη δυναμική θεώρηση πολύπλοκων ακραίων φαινομένων»

Η έννοια των fractals επεκτείνει τις θεωρίες του χάους, των πολύπλοκων συστημάτων και των κρισίμων φαινομένων. Ακραία φαινόμενα διαφορετικής φύσης (σεισμός, επιληπτική κρίση, μαγνητικές καταιγίδες, ηλιακές εκλάμψεις, οικονομικές κρίσεις) προβλέπεται ότι περιγράφονται στα πλαίσια ενιαίου μαθηματικού πλαισίου. Γνώση ανταλλάσσεται από το ένα πεδίο στο άλλο και κοινές μέθοδοι κατανόησης-πρόβλεψης των ακραίων φαινομένων αναπτύσσονται.Ανθρωπογενείς ασθένειες (καρδιακή κρίση - επιληπτική κρίση) διέρχεται η γη κατά την προετοιμασία ενός σεισμού. Η μηχανή της ιστορίας περιγράφεται με όρους κρισίμων φαινομένων.  Οι ανθρώπινες σχέσεις με όρους fractals.
Τέχνη και fractals. 
                       
20.30-21.00   Ερωτήσεις

21.00  Λήξη Εκδήλωσης
                          

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Κλειδέρη Παρασκευή, Καλαμιώτης Σταμάτης, Κωνσταντίνου Δήμητρα, Ελμαλής Λευτέρης,
Φιλντίσης Παναγιώτης, Κωνσταντούδης Βασίλης


Με τη συνεργασία του Τομέα Φοιτητών της Ε.Ε.Φ.




Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

ΤΑ ΑΠΡΕΠΗ. . .





Μερικές σκέψεις από ανοίκειες εμφανίσεις 

πανεπιστημιακών δασκάλων 

σε τηλεοπτικά δελτία.


Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΔΥΟ ΕΝΝΟΙΩΝ


Πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ των όρων: «Επιστημονική Διαφωνία» και «Διαφωνία Επιστημόνων». Ο δεύτερος είναι επιστημονικά ανύπαρκτος, ζει και αναπτύσσεται μόνο στο τηλεοπτικό περιβάλλον!  

Τι σημαίνει ότι δημοσιεύεται μια επιστημονική εργασία; Η υποβολή της ενεργοποιεί διαδικασία κρίσεως από τον εκδότη του επιστημονικού περιοδικού, που στην περίπτωση των κορυφαίων διεθνών περιοδικών είναι  πρόσωπο ιδιαίτερα καταξιωμένο στην επιστημονική κοινότητα. Ο εκδότης αναθέτει την κρίση σε αριθμό ειδικών που είναι άγνωστοι στους συγγραφείς. Οι τελευταίοι, προτείνουν αλλαγές, διορθώσεις, συμπληρώσεις, την αποδέχονται ή την απορρίπτουν  Ο συγγραφεύς προσπαθεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις  όλων των κριτών. Οι απαντήσεις οδηγούν σε νέο γύρο κρίσεως. Αν όλοι οι  κριτές είναι θετικοί μετά τις απαντήσεις και υπάρξει θετική άποψη και του   εκδότη, η εργασία δημοσιεύεται. Στη δημοσίευση μιας εργασίας αντανακλάται πλέον όχι μόνο η αξιοπιστία του συγγραφέα αλλά, κυρίως, του εκδότη και των κριτών. Το ενδιαφέρον δεν είναι αυτό. Η λανθασμένη εκτίμηση δεν αποκλείεται. Η δημοσίευση της εργασίας καθιστά κοινωνούς του περιεχομένου της τη διεθνή επιστημονική κοινότητα που την ελέγχει! Και δεν υπάρχει επιείκεια! Εάν κάποιος διαφωνεί, στέλνει εργασία με επιχειρήματα που, κατά την άποψή του, τεκμηριώνουν την άποψη ότι  είναι λανθασμένα τα συμπεράσματα της δημοσιευμένης εργασίας. Η εργασία-ένσταση ακολουθεί την προαναφερθείσα διαδικασία κρίσεως και εάν πράγματι έχει τεκμηρίωση η διαφωνία η εργασία δημοσιεύεται ανατρέποντας την πρωτογενή. Στην περίπτωση αυτή έχουμε μια τεκμηριωμένη «επιστημονική διαφωνία» . 

Εάν δεν υπάρχει δημοσιευμένη αντίρρηση για την αξιοπιστία των συμπερασμάτων μιας δημοσίευσης, δημοσίευσης, την αξιοπιστία της  επωμίζεται όλη η διεθνής επιστημονική κοινότητα! Δεν έχει καν νόημα να λες ότι διαφωνείς με κάτι, εάν δεν έχεις κατορθώσει να τεκμηριώσεις τη διαφωνία σου! Αν λες απλά ότι  διαφωνείς, η απάντηση με επιστημονικούς όρους είναι στυγνή: Ε, και; Έχουμε την περίπτωση παρασιτικής  «διαφωνίας επιστημόνων» που δεν μπορεί να ευδοκιμήσει στον επιστημονικό χώρο. Μπορεί όμως να πολλαπλασιαστεί  ιδιοτελώς στον τηλεοπτικό χώρο! Η παγίδευση – εξαπάτηση του μη ειδικού πολίτη και δημοσιογράφου. Η αυτο-ικανοποίηση του επιστήμονα από την  στιγμιαία ανάδειξη του σε τηλεοπτική «αυθεντία». 

Ο αυτο-ικανοποιούμενος γνωρίζει ότι διακωμωδώντας τηλεοπτικά ερευνητικά αποτελέσματα, που δεν έχουν ανατραπεί επιστημονικά, δεν διακωμωδεί τους εισηγητές τους, αλλά, κυρίως, τον εκδότη του περιοδικού, τους κριτές, το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας. Συνεπώς και πρωτίστως  διακωμωδεί τον εαυτόν του!  Το γνωρίζει, αλλά το επιχειρεί.  Γιατί; Γιατί γνωρίζει ότι δεν το γνωρίζουν αυτοί που τον βλέπουν!

Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι εύλογο: Απαγορεύεται η αμφισβήτηση στην επιστήμη; Κάθε άλλο! Το συνοψίζει η ρήση του κορυφαίου Φυσικού Feynman: «Επιστήμη είναι η πίστη στην άγνοια των ειδικών». Και ένας ερευνητής φυσικός ξεκινά από την αμφισβήτηση του εαυτού του. Αλλά υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Η αμφισβήτηση είναι δημιουργική και όχι καταστροφική.

Δημιουργική αμφισβήτηση σημαίνει ότι προσπαθώ να επαληθεύσω με άλλες μεθόδους, με νέες θεωρίες και προσεγγίσεις τα μέχρι τώρα συμπεράσματά μου, να συγκρίνω τα τελευταία με εκείνα που παρουσιάζουν άλλοι ερευνητές και να είμαι έτοιμος να τροποποιήσω-βελτιώσω τις προτάσεις μου ή ακόμη και να αποδεχτώ ότι ήταν λανθασμένες αν αυτό έχει τεκμηριωθεί. Η αποδοχή της προσωρινής ήττας είναι η μεγάλη νίκη του ερευνητή. Στην έρευνα το έντιμο λάθος είναι κινητήρια δύναμη,  λάκτισμα που δίνει ώθηση στην έρευνα επαναφέροντας την στην ορθή τροχιά. Φανταστείτε το ποσοστό επιτυχίας των εγχειρήσεων καρδιάς όταν πρωτοξεκίνησαν και συγκρίνατέ το σημερινό. Το μεγαλείο της επιστήμης και της τέχνης είναι ακριβώς ότι αποδίδει τιμή στη δημιουργικότητα του  έντιμου λάθους. Θεωρεί δημιουργούς όσους το διέπραξαν!

Καταστροφική αμφισβήτηση σημαίνει ότι αμφισβητώ χωρίς αρχές, όχι με στόχο να βελτιώσω τη γνώση ή και να αναθεωρήσω την υπάρχουσα σεβόμενος την συνεισφορά αυτών που μέχρι τώρα την έχουν δημιουργήσει, αλλά με κίνητρο το ίδιον όφελος. Η καταστροφική αμφισβήτηση εκδηλώνεται από αυτούς που κατανοούν ότι δεν μπορούν να επιζήσουν επιστημονικά ως δημιουργοί και αποφασίζουν να επιζήσουν παρασιτικά ως αμφισβητίες.  Φανταστείτε το ποσοστό επιτυχίας των εγχειρήσεων καρδιάς στο ξεκίνημα. Φανταστείτε να πανηγύριζαν οι νεκροτόμοι! Στηρίζουν την αμφισβήτηση επικαλούμενοι την έλλειψη τελειότητας στο προσφερόμενο ερευνητικό αποτέλεσμα, όταν οι ίδιοι δεν έχουν καμία συνεισφορά σε πρόταση έστω και πιο ατελούς αποτελέσματος και γνωρίζουν  ότι κανείς δεν επικαλείται την τελειότητα γιατί τότε θα είχε σταματήσει η έρευνα. Φανταστείτε άρνηση στην πιθανότητα ίασις, παράτασης ή και βελτίωσης της ζωής ενός ασθενούς με επιχείρημα ότι δεν έχει επιτευχθεί η βέβαιη πλήρης ίαση της ασθένειάς του! Επικαλούνται τη δυσκολία αξιοποίησης του ερευνητικού αποτελέσματος από την Πολιτεία όταν ο βαθμός αξιοποίησης εξαρτάται από την ικανότητα της τελευταίας. Πνίγουν την ικανότητας των επιστημόνων πιθανολογώντας ανικανότητα των πολιτικών. 

Καταστροφική αμφισβήτηση διατυπώνεται από αυτούς που δεν θα υπήρχαν, όπως αυτοί θέλουν να υπάρχουν, εάν δεν υπήρχαν οι αμφισβητούμενοι!  Ζουν παρασιτικά σε βάρος των δημιουργών!

ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ 

Οι συνέπειες είναι διαχρονικές. Οι πολιτικοί επαναπαύονται στην προβεβλημένοι τηλεοπτικά άποψη   ότι δεν γίνεται πρόβλεψη και δεν αισθάνονται την επιστημονική πίεση να εκπονήσουν σχέδια αξιοποίησης της πρόβλεψης σε μελλοντικά γεγονότα. Οι επιστήμονες δίνουν το άλλοθι στους πολιτικούς και οι τελευταίοι ευγνωμόνως τιμούν πολλαπλά τους πρώτους. 

Η "ΤEΚΜΗΡΙΩΣΗ" ΤΟΥ ΑΛΛΟΘΙ

Η Πολιτεία σε αυτές τις περιπτώσεις οφείλει να συστήσει επιστημονική επιτροπή αξιολόγησης μιας πρόγνωσης. Πρέπει να γίνεται διάκριση, όμως, μεταξύ των όρων: «Επιστημονική Επιτροπή» και «Επιτροπή Επιστημόνων». Η δεύτερη δεν είναι κατ’ ανάγκη ταυτόσημη με την πρώτη.
Μια πράγματι «Επιστημονική Επιτροπή» συγκροτείται από μέλη που: (i) Είναι πιο καταξιωμένα επιστημονικά από  αυτούς που έχουν διατυπώσει την προς κρίση επιστημονική πρόταση. H έρευνα δεν είναι δημοκρατική διαδικασία.(ii)   Είναι απόλυτα εξειδικευμένα στο επιστημονικό αντικείμενο που καλούνται να κρίνουν, όπως αυτό αποδεικνύεται  από την παρουσία σχετικών δημοσιεύσεων.(iii) Δεν έχουν κατ’ επανάληψη χρηματοδοτηθεί για ερευνητικά προγράμματα από τον οργανισμό στα πλαίσια του οποίου συγκροτείται με διορισμό η Επιτροπή. Δεν έχουν καν υποβάλλει αίτηση για χρηματοδότηση. (iv) Δεν έχουν διατυπώσει δημόσια, σε μη επιστημονικά περιβάλλοντα, μη τεκμηριωμένα βιβλιογραφικά άποψη που εκ των προτέρων τον δεσμεύει για την απόφαση που καλείται να λάβει. (v)               Δεν βρίσκονται σε επιστημονικό ανταγωνισμό με τους κρινόμενους. (vi) Είναι εκλεγμένα από Πανεπιστημιακούς Φορείς και όχι διορισμένα.

Είναι άραγε «επιστημονική επιτροπή» ή «επιτροπή επιστημόνων» εάν: 
(i) Συγκροτείται από μέλη, που στο χώρο τους μπορεί να είναι διακεκριμένοι επιστήμονες, δεν έχουν καμία όμως καμία γνώση στις εξειδικευμένες σύγχρονες μεθόδους ανάλυσης που χρησιμοποιούνται  για τη διατύπωση της πρόγνωσης από επιστήμονες άλλων πεδίων, για παράδειγμα ερευνητών φυσικών. Ένας διακεκριμένος πολιτικός μηχανικός ή γεωλόγος ή παραδοσιακός σεισμολόγος τι ιδέα έχει των μεθοδολογιών ενός φυσικού για κρίνει το περιεχόμενό τους και συνεπώς την αξιοπιστία της εκτίμησης; Άραγε, θα ήταν αποδεκτό από πολιτικούς μηχανικούς να κριθεί από φυσικούς μια εξειδικευμένη μελέτη για την επικινδυνότητα ενός κτιρίου; Έχει βαρύτητα η διάγνωση ενός διακεκριμένου οδοντιάτρου για την καρδιακή κατάσταση ασθενούς; (ii) Μέλη της επιτροπής έχουν εκφραστεί δημόσια και κατηγορηματικά ότι δεν γίνεται βραχείας διάρκειας πρόγνωση. Δηλαδή, εκ των προτέρων, έχουν αποφασίσει για αυτό που καλούνται να  μελετήσουν και κρίνουν.


Η ΗΘΙΚΗ ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ

Πως είναι δυνατό να συμμετέχω σε επιτροπή αξιολόγησης προγνώσεων αν εκ των προτέρων δηλώνω στους πολίτες ότι δεν γίνεται πρόγνωση;   Και εξειδικευμένο το ερώτημα σε «πανεπιστημιακούς δασκάλους»: Πως είναι δυνατό να επιτίθεσαι ανοίκεια σε συναδέλφους σου απουσία τους από Μ.Μ.Ε όντας διορισμένο μέλος της επιτροπής που η πολιτεία έχει θεσπίσει για να κρίνει το έργο τους; Φαντάζεται κανείς ένα δικαστή να δηλώνει πριν από την έναρξη της δίκης ότι ο κατηγορούμενος είναι ένοχος τον οποίον μάλιστα και καθυβρίζει;  Θα ήταν αποδεκτό από τα μέλη αυτά να εκδικαστεί υπόθεσή τους από έναν τέτοιο δικαστή; Πως θα τον χαρακτήριζαν; Η ηγεσία της Δικαιοσύνης δεν θα τον είχε εξαιρέσει τον δικαστή αυτόν αν ο ίδιος δεν είχε την ευαισθησία να παραιτηθεί; Αλλά εκεί υπάρχει ο νομικός πολιτισμός!

Η ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΓΝΩΣΗΣ

Μια πρόγνωση για να  είναι αξιοποιήσιμη από την Πολιτεία θα πρέπει εκ των προτέρων αυτή να έχει κατάλληλα προετοιμαστεί για την αξιοποίησή της. Εάν η προϋπόθεση αυτή  δεν ικανοποιείται θα αναζητηθεί από τους υπεύθυνους πολιτικούς άλλοθι. Το πλέον ισχυρό άλλοθι είναι ο διορισμός «Επιτροπής Επιστημόνων» που η σύνθεσή της εκ των προτέρων εξασφαλίζει τη «γνωμάτευση» ότι «δεν υπήρξε τεκμηριωμένη πρόβλεψη», συνεπώς καλώς δεν πήραμε μέτρα!  Ο Επιστημονικός Σύμβουλος της Πολιτείας αποφάσισε...Ο Πολίτης έχει εθιστεί στη τηλεοπτική επιστήμη και έχει απονευρωθεί. Η αξιοποίηση μιας επιστημονικής πληροφορίας μετρά την πολιτεία όχι τους επιστήμονες.

ΤΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ

Η πρόγνωση είναι ο στόχος οποιασδήποτε σκληρής επιστήμης. Κάθε νόμος της Φυσικής είναι μια αυστηρή πρόγνωση. Ο βαθμός προσέγγισης μιας πρόγνωσης προς την πραγματικότητα καθορίζεται από το βαθμό κατανόησης του φαινομένου. Όσοι διατυπώνουν τον  αφορισμό "δεν υπάρχει πρόβλεψη" με επιστημονικούς όρους εννοούν ότι δεν γνωρίζουν τίποτα για το φαινόμενο γέννεσης του σεισμού!  Και επαναλαμβάνοντας τον ίδιον αφορισμό για δεκάδες χρόνια σημαίνει ότι τίποτα περισσότερο δεν έμαθαν τα τελευταία δεκάδες χρόνια! Γιατί να τους αμφισβητήσουμε; 

Η σωστή διατύπωση θα ήταν: "δεν γίνεται πρόβλεψη με τις γνώσεις μας"! Φανταστείτε πόσα περιστατικά διοχετεύονται από τους γιατρούς μας σε εξειδικευμένα κέντρα του εξωτερικού. Δεν ταυτίζουν την προσωπική τους επιστημονική γνώση με τη διεθνή! 

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Είναι πρόκληση για την επιστημονική λογική να διατείνεσαι ότι η "βραχεία πρόγνωση είναι αδύνατη" και ταυτόχρονα να προβαίνεις στην πρόγνωση ότι "σεισμός δεν θα γίνει".  Είναι πρόκληση για την επιστημονική λογική να διατείνεσαι "ό,τι η επιστήμη έχει κατορθώσει είναι η διατύπωση ότι θα γίνει μεγάλος σεισμός σε μια εβδομάδα ή σε 10 χρόνια!" 

Ο ΣΤΟΧΟΣ

Μετά τα παραπάνω, είναι δυνατό να στείλει πληροφορία ερευνητής για επικείμενο σεισμό στην επιτροπή όταν είναι γνωστή  η τύχη της  προσφέροντας επιστημονική νομιμοποίηση που δεν υπάρχει; Μήπως τελικά ο στόχος είναι ακριβώς αυτός, να μη λαμβάνονται καν εκτιμήσεις; Στον μικρόκοσμο του Ελληνικού χώρου, όπου ανθεί και ο επιστημονικός λαϊκισμός, είναι αποτελεσματικοί! Μήπως τελικά ο στόχος είναι να σταματήσει η εξέλιξη της "ενοχλητικής" έρευνας για την πρόγνωση των σεισμών στη χώρα μας;





Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

"Είναι φανερό ότι όλες οι τέχνες και οι επιστήμες θα χάνονταν ολότελα για μας και χωρίς ελπίδα  να ξαναγίνουν ποτέ, εφόσον θα καταδιώκονταν απ' αυτόν το νόμο που απαγορεύει κάθε έρευνα ώστε ο βίος, που και τώρα είναι σκληρός, θα γινόταν ολότελα ανυπόφορος".

Νέος Σωκράτης, 299Ε

Η διαχρονικότητα της διαπάλης μεταξύ της πολιτικής (της τέχνης του εφικτού) και της επιστήμης (της τέχνης να κάνεις εφικτό το ανέφικτο)! Η επιστήμη είναι και αυτή μια ανθρώπινη περιπέτεια με τα πάθη της. 


ΟΙ ΣΗΜΑΤΩΡΟΙ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

Τι ευτυχία που συναντηθήκαμε με το απρόοπτο!
Τώρα υπάρχει ελπίδα ότι θα προχωρήσουμε μπροστά!

Νiels Bohr

Όποια ιδέα δεν ακούγεται από την αρχή εξωφρενική
είναι καταδικασμένη. 

Albert Einstein. 

Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι
οι έξυπνοι είναι γεμάτοι αμφιβολίες
ενώ οι ηλίθιοι γεμάτοι από βεβαιότητες. 

Charles Bukowski


ΨΙΧΙΑ







Σαν ψίχουλα δείπνου μυστηριακού
πέφτουν στη γη οι στίχοι μου
και τα σοφότερα των μυρμηγκιών
τους μεταφέρουν σε υπόγειες στοές
σκεπτόμενα τους δύσκολους χειμώνες
αυτά που δεν φοβήθηκαν ποτέ το θάνατο
αλλά τη ζωή φοβήθηκαν


Γ. Δουατζής