Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .

Επικοινωνία: antonymos.hurts@gmail.com

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Nα πάμε!



Έργα Μάνου Κεφαλά


ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ

ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ






ΥΠΕΡΒΑΣΗ






Πόσο έχω επιθυμήσει
δεμένη στο ένα έστω φτερό
κάποιου μεγάλου ταξιδιάρικου πουλιού

ξαπλωτή όχι ανάσκελα
γιατί τα υπεράνω μου
όλα σχεδόν τα έχω δει

μπρούμυτα δεμένη στο ένα φτερό

να φωτογραφίσω
αν είναι από το ίδιο υλικό φτιαγμένες
οι σκεπές μας

και συ με ταπεινώνεις, μου λες

ότι κανένα πουλί
με αχρηστευμένο το ένα φτερό του
από το βάρος μου
δε διακινδυνεύει τέτοιο ταξίδι

λάθος κάνεις

έχω πολλές φορές ψηλά πετάξει
στο βάρος μου δεμένη.


Κική Δημουλά  

τα εύρετρα  /  Ικαρος 2010









ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ

ΑΓΕΛΛΑΔΑ!





ΛΟΡΔΑΣ ΒΥΡΩΝΑΣ

Τόσος ήτανε.





Δεν έφταιγε αυτός.

Τόσος ήτανε.


Μανόλης Αναγνωστάκης




Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Ασκήσεις για να χάσετε τα περιττά κιλά




Μη φοβάστε.
Ο φόβος παχαίνει περιέχει πείνα.
Μη μασουλάτε αισθήσεις. Πολλές θερμίδες.
Σε αυτές οφείλεται το πάχος των στερήσεων.



 
Τα ματάκια κλειστά παρακαλώ τελείως
 όχι χαραμάδες παρεξηγήσιμες
 όχι γλειφιτζούρια φωτός.
Εκπέμπουν υπεριώδη νοσταλγία.




Ζυγιστείτε. Ακίνητοι παρακαλώ
στο σώμα σας υπάρχει ένθετη ζυγαριά.

Κική Δημουλά


Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

ΕΜΜΕΣΗ ΑΔΡΑΝΕΙΑ






Ευλογημένο να ‘ναι το Εμπόδιο
και τρισευλογημένο.
Δέντρο ισκιερής δικαιολογίας
ότι δεν φταίμ’ εμείς,
να βρίσκει δροσερήν αθώωση
ο λιποτάκτης χειρισμός,
να κολατσίζει με το πάσο της
το μεροκαματιάρικο άλλοθί της

η Αλλοτρίωσή μας.



Kική Δημουλά




Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Έτος απολωλός 2014. . .





"ΚΑΠΟΤΕ ΔΕΝ
είναι παρά μια λάμψη πίσω απ' τα βουνά - κει κατά το μέρος του πελάγου. Κάποτε πάλι ένας αέρας δυνατός που άξαφνα σταματάει όξω απ' τα λιμάνια. Κι όσοι νογούν, το μάτι τους βουρκώνει

    Χρυσέ ζωής αέρα γιατί δε φτάνεις ως εμάς;

Κανένας δεν ακούει, κανένας. Όλοι τους πάνε κρατώντας ένα εικόνισμα και πάνω του η φωτιά. Κι ούτε μια μέρα, μια στιγμή στον τόπο αυτόν που να μη γίνεται άδικο και φονικό κανένα

                    Γιατί δε φτάνεις ως εμάς;


Είπα θα φύγω. Τώρα. Μ' ό,τι να' ναι: το σάκο μου τον ταξιδιωτικό στον ώμο· στην τσέπη μου έναν Οδηγό·  τη φωτογραφική μου μηχανή στο χέρι. Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω ποιος είμαι. Τι δίνω, τι μου δίνουν, και περισσεύει το άδικο 

                         Χρυσέ ζωής αέρα..."


Η Ελλάδα που καιροφυλακτεί:


"Κείνο το κάτι ανεξακρίβωτο που υπάρχει
 Παρ’ όλα αυτά μέσα στο Μάταιο και στο Τίποτα"



ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ

Κατοίκησα μια χώρα που 'βγαινε από την άλλη, την πραγματική, όπως τ' όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου. Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί να τηνε βλέπω. Τόσο λίγη έμοιαζε· τόσο άπιαστη. Περνώντας ο καιρός όλο και τη δοκίμαζα: με κάτι ξαφνικούς σεισμούς, κάτι παλιές καθαρόαιμες θύελλες. Άλλαζα θέση στα πράγματα να τ' απαλλάξω από κάθε αξία. Μελετούσα τ' Ακοίμιστα και την Ερημική ν' αξιωθώ να φκιάνω λόφους καστανούς, μοναστηράκια,κρήνες. Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο έβγαλα γιομάτο εσπεριδοειδή που μύριζαν Ηράκλειτο κι Αρχίλοχο. Μα 'ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα. Κι έπιασα σιγά σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να την καλύψω τη χώρα που αγαπούσα. Μην και κανείς ιδεί το κάλλος. 'Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει.


Λοιπόν τριγύριζα μέσα στη χώρα μου κι έβρισκα τόσο φυσική τη λιγοσύνη της, που 'λεγα πως, δε γίνεται, θα πρέπει να 'ναι από σκοπού το ξύλινο τούτο τραπέζι με τις ντομάτες και τις ελιές μπρος στο παράθυρο. Για να μπορεί μια τέτοια αίσθηση βγαλμένη απ' το τετράγωνο του σανιδιού με τα λίγα ζωηρά κόκκινα και τα πολλά μαύρα να βγαίνει κατευθείαν στην αγιογραφία. Και αυτή, αποδίδοντας τα ίσα, να προεχτείνεται μ' ένα μακάριο φως πάνω απ' τη θάλασσα εωσότου αποκαλυφθεί της λιγοσύνης το πραγματικό μεγαλείο. Φοβούμαι να μιλάω μ' επιχειρήματα που μόνον η άνοιξη δικαιωματικά διαθέτει: όμως την παρθενία που πρεσβεύω έτσι την αντιλαμβάνομαι και μόνον έτσι τη φαντάζομαι να κρατάει τη μυστική της αρετή: μεταβάλλοντας σε άχρηστα όλα τα μέσα που θα μπορούσαν να επινοήσουν οι άνθρωποι για τη συντήρηση και την ανανέωσή της.


Χείλι πικρό που σ' έχω δεύτερη ψυχή μου, χαμογέλασε!


ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟΝ 
                                                     
Έστρεψα καταπάνω μου το θάνατο σαν υπερμέγεθες ηλιοτρόπιο. Φάνηκε ο κόλπος ο Αδραμυττηνός με τη σγουρή στρωσιά του μαΐστρου. Ακινητοποιημένο ένα πουλί ανάμεσα ουρανού και γης και τα βουνά. Ελαφρά βαλμένα, το 'να μέσα στο άλλο. Φάνηκε το παιδί που ανάβει Γράμματα και τρέχει να γυρίσει πίσω το άδικο στο στήθος μου. Στο στήθος μου όπου φάνηκε η Ελλάδα η δεύτερη του επάνω κόσμου.

Λάμπει μέσα μου κείνο που αγνοώ.

Μα ωστόσο λάμπει.


Είμαστε ακόμη στά δεσμά. Λοξά περνάν οι αχτίδες
Από τα ματόκλαδα κι ίριδα πάνω στ’ αρμυρό
Το δάκρυ βγάνουν.  Από κει το φως των Μάγων
Κι η πορεία για κει όπου η Προσκύνησις άλλο νόημα

Ν' αποκτήσει γίνεται.

Τα ελεγεία της Οξώπορτας / Μικρός Ναυτίλος








Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες


τούτες τις πέτρες τις εσήκωσα όσο βάσταξα


τούτες τις πέτρες τις αγάπησα όσο βάσταξα


τούτες τις πέτρες, τη μοίρα μου.



Πληγωμένος από το δικό μου χώμα


τυραννισμένος από το δικό μου πουκάμισο


καταδικασμένος από τους δικούς μου θεούς,


τούτες τις πέτρες.


Γ. Σεφέρης, Β’. Μυκήνες, Γυμνοπαιδία





Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

ZOYME TOYΣ ΜΥΘΟΥΣ ΜΑΣ!





ΟΙ ΜΙΝΩΙΤΕΣ

Μαζεύονται κάθε μήνα στο λιμάνι οι Μινωίτες

να δούνε τα καινούργια σφάγια που όλο καταφθάνουν:

τους νέους και τις νέες που είναι να φαγωθούν απ’ τον Μινώταυρο.


Και σιωπηλός τους βλέπει ο λαός τούς στολισμένους αιχμαλώτους,

κάποιοι μέσα από τα δόντια τους λένε «κρίμα τα παιδιά».


Κι όλοι το ξέρουν στο νησί

πως διόλου δεν υπάρχει τέρας μες στον Λαβύρινθο,

πως ο Μινώταυρος είναι ένα χοντροκομμένο παραμύθι.

Πως έχει τζατζευτεί η Πασιφάη να τρώει κρέας παρθένων

κι ο Μίνωας βρήκε την ιστορία με το τέρας

να μην αρχίσουν τις γκρίνιες οι σύμμαχοι,

να μην αγριευτεί ο λαός – αγριεύεται ο λαός με τέτοια. . .


Έτσι οι Μινωίτες:

κάθε φορά έβλεπαν τα σφάγια να έρχονται,

κι έπειτα διαλύονταν ήσυχα, με κάποια θλίψη βέβαια,

μα και ανακούφιση μεγάλη που σάρκα ξένη κι όχι δική τους

τάιζε την τρέλα της Πασιφάης.


Θανάσης Τριαρίδης












Ἔρχεται φέτος κουρασμένη
ἡ Ἄνοιξη
(νά) κουβαλάει τόσα χρόνια
τὰ λουλούδια πάνω της.

Σκοτεινοὶ ἄνθρωποι
στὶς γωνιὲς τὴν παραμονεύουν
γιὰ νὰ τὴν τσακίσουν.

Αὐτὴ ὅμως
μὲ κρότο
ἀνάβει ἕνα-ἕνα
τὰ λουλούδια της
στὰ μάτια τοὺς τὰ ρίχνει
(γιά) νὰ τοὺς στραβώσει.


Μίλτος Σαχτούρης


STAND BY




Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Γραμματική!




ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ

λέγονται οι άκλιτες λέξεις που φανερώνουν 
διάφορες σχέσεις.
Διακρίνονται σε 
κύριες και καταχρηστικές.


Ποιητικά ημερολόγια. . .







Κάθε Παρασκευή θάβει μια Πέμπτη

James Joyce


Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη

πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα

Ελύτης







Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Συνέντευξις




Φυσικά και ονειρεύομαι.
Ζει κανείς μόνο με ένα ξερό μισθό;
Πόσο συχνά;
Κάθε που με εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι.
Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρά σας;
Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά
και μάλλον μετανιώνουν οριστικά τους όλοι.
Είναι ελευθέρα η είσοδος;
Όχι εντελώς. Ζητάω την άδεια του ονείρου
πριν ελπίσω. Μου τη δίνει εν γένει
μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.
Να πιστέψω δίχως ν’ αγγίξω
να μη μιλήσω διόλου στον καπνό
γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει
μόνο διά του βλέμματος ν’ αφήσω
το αίτημά μου στην κρεμάστρα
ό, τι μου δοθεί να το δεχτώ
κι ας μην έχει καμιά ομοιότητα
μ’ αυτό που ζωγραφίζει η έκκλησή μου –
θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί.
Ένα μόνο δε μου δίνει το όνειρο.
Το όριο. Ως πού να κινδυνέψω.
Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.
Θα ‘ταν γεράματα.

Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος




Άνοιξη!




Κείνο που

σου προσάπτουν 

τα χελιδόνια

είναι η άνοιξη 

που δεν έφερες.




Την άνοιξη αν δεν τη βρεις

τη φτιάχνεις


Οδυσσέας Ελύτης




Άνοιξη! Απολογισμός του Χειμώνα!




Πνευμονία!

Φτηνά τη γλύτωσα.

15 Ευρώ κοινόχρηστα!



Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

ΜΙΛΑ!




Κανείς δεν μας συγχώρησε που ζήσαμε σιωπηλοί.
  
Ακόμη και η ζωή μου αποχτά σημασία
όταν τη διηγούμε σε κάποιον. . .
  
Τάσος Λειβαδίτηs



Μίλα.
Πές κάτι, οτιδήποτε.

Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφιχτά με την αοριστία.

Πες:

«άδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».

Πες

«θα δούμε»,
«αστάθμητο»,
«βάρος».

Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.


Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς
αρχίζει η θάλασσα.

Πες κάτι.

Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις..

Πες «στιγμή»,
Που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
μην τη σώζεις,
πες
«δεν άκουσα».


Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν ανταγωνισμούς:
αν κάποια απ΄ αυτές σ΄ αιχμαλωτίσει,
σ΄ ελευθερώνει η άλλη.
Τράβα μια λέξη απ΄ τη νύχτα
στη τύχη.
Ολόκληρη νύχτα στη τύχη.
Μη λες «ολόκληρη»,
πες «ελάχιστη»,
που σ΄αφήνει να φύγεις.
Ελάχιστη,
αίσθηση,
λύπη
ολόκληρη
δική μου,
ολόκληρη νύχτα.

Έτσι, ίσα ίσα,
να βάλω ένα τίτλο
σ΄ αυτή τη βόλτα τη παραθαλάσσια.

Κική Δημουλά



Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Η αηδία δεν είναι στάση πολιτική. . .





H αηδία δεν είναι στάση πολιτική

το ξέρω, το ’χω πει τόσες φορές σε τόσους,

ποτέ δεν οδηγεί στη δράση.

Είναι όμως μια αίσθηση πραγμάτων

σου επιτρέπει με τη γεύση, με τη μυρουδιά

να καταλάβεις σε ποιό σημείο βρέθηκες

που σ’ έφεραν οι επιταγές των άλλων

κι οι αρχικές δικές σου συναινέσεις.


Τίτος Πατρίκιος

                    
)