Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2016








"Πότε θα ξαναμιλήσεις;

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας. 

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

 ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα. 

Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα

 ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί

 το ίδιο τα λόγια φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου

 κι ο άνθρωπος έφυγε, 

δεν είναι εκεί.

 Ίσως γυρεύουν να μιλήσουν τ’ άστρα 

που πάτησαν την τόση γύμνια σου μια νύχτα

 ο Κύκνος ο Τοξότης ο Σκορπιός ίσως εκείνα. 

Αλλά πού θά είσαι

 τη στιγμή που θά ’ρθει εδώ σ’ αυτό το θέατρο το φως;"

 Γιώργος Σεφέρης / Τρία Κρυφά Ποιήματα: Επί σκηνής







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου