Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017



"Πέρασα μπροστά από τόσες πόρτες

μέσα στο διάδρομο των χαμένων φόβων

 και των φυλακισμένων ονείρων

άκουσα πίσω απ' τις πόρτες δέντρα που τα βασάνιζαν

 και ποταμούς που προσπαθούσαν να τους δαμάσουν


 Πέρασα μπροστά απ' τη χρυσή πόρτα της γνώσης

μπροστά από πόρτες που έκαιγαν και δεν ανοίγαν

μπροστά από πόρτες που κουράστηκαν

 να μένουν πολύ καιρό κλειστές

κι από άλλες σαν καθρέφτες απ' όπου περνούσαν μόνο οι άγγελοι


 Υπάρχει όμως μια πόρτα απλή, δίχως σύρτη ούτε μάνταλο

 στο βάθος του διαδρόμου, απέναντι απ' το ρολόι

 η πόρτα που οδηγεί πέρα από σένα-

κανένας δεν τη σπρώχνει ποτέ."

Yvan Goll /  Οι πόρτες /  Ποιήματα 1920-1950


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου