Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Τρίτη 16 Ιανουαρίου 2018



Κανείς δεν μας συγχώρησε που ζήσαμε σιωπηλοί.
  
Ακόμη και η ζωή μου αποχτά σημασία
όταν τη διηγούμε σε κάποιον. . .
  
Τάσος Λειβαδίτηs



Μίλα.
Πές κάτι, οτιδήποτε.
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφιχτά με την αοριστία.

Πες:
«άδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».

Πες
«θα δούμε»,
«αστάθμητο»,
«βάρος».
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.


Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς
αρχίζει η θάλασσα.

Πες κάτι.
Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις..

Πες «στιγμή»,
Που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
μην τη σώζεις,
πες
«δεν άκουσα».


Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν ανταγωνισμούς:
αν κάποια απ΄ αυτές σ΄ αιχμαλωτίσει,
σ΄ ελευθερώνει η άλλη.
Τράβα μια λέξη απ΄ τη νύχτα
στη τύχη.
Ολόκληρη νύχτα στη τύχη.
Μη λες «ολόκληρη»,
πες «ελάχιστη»,
που σ΄αφήνει να φύγεις.
Ελάχιστη,
αίσθηση,
λύπη
ολόκληρη
δική μου,
ολόκληρη νύχτα.

Έτσι, ίσα ίσα,
να βάλω ένα τίτλο
σ΄ αυτή τη βόλτα τη παραθαλάσσια.

Κική Δημουλά



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου