Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018




 Καταργοῦμε τὰ ὄνειρα 

Χτίζουμε μὲ περίσκεψη τὰ λόγια 

τὰ ροῦχα μας εἶναι μιὰ φωλιὰ ἀπὸ σίδερο

 Κάθε πρωὶ 

Χαιρετᾶμε τοὺς χθεσινοὺς φίλους

 Οἱ νύχτες μεγαλώνουν σὰν ἁρμόνικες

 -Ἦχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά. 

Ἀσήμαντες ἀπαριθμήσει

 -Τίποτα, λέξεις μόνο γιὰ τοὺς ἄλλους. 

Μὰ ποῦ τελειώνει ἡ μοναξιά;) 

 Μανόλης Αναγνωστάκης



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου