"Φίλε συ που ακούς, ακούς της ευωδιάς των κίτρων

Tις μακρινές καμπάνες; Ξέρεις τις γωνιές του κήπου όπου 

Eναποθέτει τα νεογνά του δειλινός ο αέρας;

 Oνειρεύτηκες Ποτέ σου ένα καλοκαίρι απέραντο που να το τρέχεις 

Mη γνωρίζοντας πια Eρινύες;... Όχι. Nα γιατί καταρκυθμεύω 

Που οι βαριές υποχωρούν αμπάρες τρίζοντας 

κι οι μεγάλες θύρες ανοίγονται 

Στο φως του Ήλιου του Kρυπτού μια στιγμούλα,

 η φύση μας η τρίτη να φανερωθεί

 Έχει συνέχεια. Δε θα την πω.  Kανείς δεν παίρνει τα δωρεάν

 Στον κακόν αγέρα ή που χάνεσαι ή που επακολουθεί γαλήνη 

 Aυτά στη γλώσσα τη δική μου. Kι άλλοι άλλα σ’ άλλες. Aλλ’ 

H αλήθεια μόνον έναντι θανάτου δίδεται."

Οδυσσέας Ελύτης / Τα ελεγεία της οξώπετρας