Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2021


"Είμαι ο Κανένας! Εσύ ποιος είσαι; 

 Είσαι και συ ο Κανένας;

 Τότε έχει δυο σαν κι εμάς; Μην μιλήσεις! 

Μήπως μας εξορίσουν, ξέρεις!

 Πόσο αφόρητο, να είσαι Κάποιος! 

 Πόσο κοινό, σαν βατράχι

 Που τ' όνομά του, έναν Ιούνη ατέλειωτο, κοάζει 

Σ' έναν λασπότοπο που το θαυμάζει..."

 Emily Dickinson / Είμαι ο κανένας

*

"Είμαστε,

όποιοι είμαστε,

όταν κανείς δεν μας βλέπει..."

 Stephen Fry



"Τα λιοντάρια είχαν χαθεί από χρόνια

ούτε ένα δεν βρισκόταν σ’ όλη την Ελλάδα

 ή μάλλον ένα μοναχικό, κυνηγημένο

 κάπου είχε κρυφτεί στην Πελοπόννησο

 χωρίς ν’ απειλεί πια κανέναν

 ώσπου το σκότωσε κι αυτό ο Ηρακλής. 

Ωστόσο η θύμηση των λιονταριών

 ποτέ δεν έπαψε να τρομάζει

 τρόμαζε η εικόνα τους σε θυρεούς και ασπίδες 

τρόμαζε τ’ ομοίωμά τους στα μνημεία των μαχών

 τρόμαζε η ανάγλυφη μορφή τους

 στο πέτρινο υπέρθυρο της πύλης. 

Τρομάζει πάντα το βαρύ μας παρελθόν 

τρομάζει η αφήγηση όσων έχουν συμβεί 

καθώς τη χαράζει η γραφή στο υπέρθυρο

 της πύλης που καθημερινά διαβαίνουμε."

Τίτος Πατρίκιος / Η πύλη των λεόντων


Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2021


"Η δυσκολότερη, 

η χειρότερη μάχη σου,

είναι ανάμεσα σε αυτό που νοιώθεις 

και σε αυτό που γνωρίζεις."

Χόρχε Μπουκάι



Λέμε: Η βροχή  πέφτει.
Και  κανείς  δεν  βλέπει  το  δράμα  πίσω  από  αυτή  την  πεζή  διαπίστωση.
Πρόκειται  για  ένα δυστύχημα  ή  μία  αυτοκτονία;
Δεν  θα το  μάθουμε.

Όπως  και  να 'ναι,  η  βροχή  δεν  θα  ξανασηκωθεί.
Γλίστρησε  μες  στο  παράθυρο, από  τόσο ψηλά, δεν  μπορούμε   να  τη   σώσουμε.
Το μόνο που μπορούμε  να  κάνουμε  είναι  να  βρισκόμαστε   εδώ,
για να πέσει επάνω μας,  πάνω στο  εύκαμπτο  δέρμα  μας  παρά  στο  έδαφος.

Ανοίγω  τα  χέρια,
σηκώνω  το κεφάλι  και  τη  δέχομαι  πεθαίνει  μες  στην  αγκαλιά  μου,
κολλημένη  στο  στήθος  και  στο  πρόσωπό  μου.


Σφίγγω  το  λείψανό  της  επάνω  μου  και  τη  φιλώ  για  μια  τελευταία  φορά.


MARTIN PAGE

Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2021




"Βρέχει

Ας μείνουμε μέσα μας

Απόψε."

Περικλής Μουστάκης

Βρέχει,

 αλλά:

"εσείς είστε ο ουρανός, 

οτιδήποτε άλλο είναι απλά ο καιρός"

Pema Chödrön





...Έβρεξε δω λιγάκι.

 Δοκιμαστικά,

 σαν έλεγχος αν λειτουργούν καλά οι πτώσεις... 

 Κική Δημουλά / Απόσπασμα από το "Βροχή επιστροφής"