ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Εφτά χρόνους τρώγαμε το ψωμί του μακελάρη.

Εφτά χρόνους του φτιάχναμε άρματα πολέμου.

ΛΑΟΣ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΥΣΑΜΕ

ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΟΥΣ.

ΜΠΕΡΤΛΟΤ ΜΠΡΕΧΤ

Γερμανός - 1946

Και μεταξύ αυτών ήταν και ο δικός μας λαός. . .

H ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

Στον τοίχο μου,

μια μάσκα γιαπωνέζικη,

στο ξύλο σκαλισμένη χρυσογυαλισμένη,

μάσκα ενός δαίμονα κακού.

Κοιτάω με συμπόνια

τις φλέβες που το μέτωπο φουσκώνουν,

δείχνοντας πόσο είναι κοπιαστικό

να 'σαι κακός

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

Παράξενος άνθρωπος

Ποιος καίγεται απόψε

και μύρισε η πόλη αγάπη;

Παράξενος διεστραμμένος άνθρωπος που ήταν

Τόση ομορφιά γύρω του

Και αυτός χαιρόταν

Για το φόβο

Κι ο πιο μεγάλος φόβος μου φοβάται

                                                          μην και δεν το φοβηθώ

Γιάννης Αγγελάκας, Πως τολμάς τσόγλανε;

Σουρεαλσοσιαλισμός. . .

Ευχαριστούμε όσους μας έκαναν να

καταλάβουμε καλύτερα

τον ΗΛΙΘΙΟ του Ντοστογιέφσκι.

 .

Το όνειρο του έλληνα ήταν να βάλει το

κεφάλι του κάτω από το κεραμίδι.

Τώρα τα κεραμίδια πέφτουν στο κεφάλι του σαν κεραμίδες. . .

Οι φιλόσοφοι έχουν τη λύση:

''Η ιδιοκτησία σκλαβώνει.

Ανήκεις σε ό,τι σου ανήκει.

Τα ακίνητα είναι για τους ακίνητους.

Ο άνθρωπος - όσο ζει - είναι κινητός.''


Ερώτημα προς φιλοσόφους:

Πως θα είμαι όταν δεν θα υπάρχω πια;

'''Αχ θεέ μου: 

Το ''αυτονόητο".

Το ''σίγουρο''.

Το ''αληθινό''.

Να τι πρέπει να πολεμήσει μια ''επανάσταση".

''Αγαπώ και σέβομαι τους ανθρώπους, γι΄ αυτό

και δεν θα προσπαθήσω ποτέ να τους σώσω  

με το ζόρι.

Το μόνο που κάνω είναι να αφαιρώ εμπόδια

για να μπορέσουν (αν θέλουν) να σωθούν μόνοι τους.''


 

 

 

Έσπευσαν προς τον σοσιαλισμό

με μεγάλα βήματα.

Και τον υπερ-πήδηξαν.

Το σχολικό μου βιβλίο

Το σχολικό μου βιβλίο το ξεχνούσα εδώ

ριγμένο στην άμμο σου

και διάβαζα εσένα.

Μου μάθαινες το μεγαλείο

του χρώματος, του φωτός, του ήχου.

Μου μόρφωνες, θάλασσα, τη ψυχή.

 

Νικηφόρος Βρεττάκος

Διαθήκη

Διαθήκη


Ίσως να το 'βρα.

Αλλά δεν θα σας το πω.

Γιατί τότε εσείς τι θα ψάχνετε;


Μητρικές προβλέψεις


Κι η μητέρα φορούσε πάντα φαρδιά φορέματα,

για να σκεπάζει ίσως κι εκείνον που δεν γίναμε.

Απάντηση

"Μα πως περπατάς επί των κυμάτων;" ρώτησα.

"Έχασα το δρόμο"  μου λέει.

Τάσος Λειβαδίτης

Κράτει

Που να δώσω να το καταλάβουν οι πλειοψηφίες

πως η δύναμη μόνο σκοτώνει

και πως το σπουδαιότερο:

Η άνοιξη

και αυτή

προιόν του ανθρώπου είναι

Οδυσσέας Ελύτης