Τέσσερις βάτραχοι κάθονταν πάνω σε ένα κορμό δέντρου, που επέπλεε πιασμένος στην άκρη ενός ποταμού. Ξαφνικά ελευθερώθηκε και σιγά-σιγά άρχισε να παρασύρεται προς τα κάτω, στη ροή του ποταμού. Οι βάτραχοι ήταν ενθουσιασμένοι καθώς ποτέ δεν είχε τύχει να νιώσουν τη χαρά της κίνησης πάνω στο νερό.

Κάποια στιγμή, ο πρώτος βάτραχος είπε: «Πράγματι,  είναι ένας θαυμάσιος κορμός. Κινείται σαν να είναι ζωντανός. Δεν ήξερα ότι μπορεί να υπάρχει ένας τέτοιος κορμός».

Μετά από λίγο ο δεύτερος βάτραχος μίλησε και είπε: «Όχι φίλε μου, ο κορμός είναι σαν όλους τους άλλους κορμούς, και βέβαια δεν κινείται. Είναι το ποτάμι που πηγαίνει προς τη θάλασσα και μεταφέρει εμάς και τον κορμό μαζί του».

Και μετά ο τρίτος βάτραχος μίλησε και είπε: «Δεν είναι ούτε ο κορμός, ούτε το ποτάμι που κινείται. Η κίνηση είναι στη σκέψη μας. Γιατί χωρίς τη σκέψη, τίποτα δεν κινείται.»

Και έτσι οι τρεις βάτραχοι ξεκίνησαν να διαπληκτίζονται, σχετικά με το τι είναι αυτό που τελικά κινείται. Μάλιστα σε λίγο η διαφωνία τους έγινε καυγάς αληθινός, μη μπορώντας καθόλου να συμφωνήσουν.

Αφού είδαν κι αποείδαν, στράφηκαν τελικά στον τέταρτο βάτραχο, που μέχρι εκείνη τη στιγμή καθόταν ήσυχος και τους άκουγε προσεχτικά, και ρώτησαν τη γνώμη του.

Κι εκείνος τους είπε: «Ο καθένας σας έχει δίκιο, και κανένας σας δεν είναι λάθος. Η κίνηση είναι στον κορμό, στο νερό και στην σκέψη μας επίσης».

Οι τρεις βάτραχοι έμειναν για μερικά δευτερόλεπτα ακίνητοι και μετά ξέσπασαν σε κραυγές εξαγριωμένοι, γιατί κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι η δική του αλήθεια δεν ήταν η ολόκληρη αλήθεια, και ότι οι άλλοι δύο δεν ήταν τελείως λάθος.

Και τότε κάτι πολύ παράξενο έγινε :  οι τρεις βάτραχοι ενώθηκαν προς στιγμήν και έσπρωξαν τον τέταρτο βάτραχο και τον πέταξαν στο ποτάμι…

Χαλίλ Γκιμπράν

O Αντώνης θα μας προσφέρει 

ψυχολογική υποστήριξη!

Αύριο ο κρίσιμος αγώνας με την Ιαπωνία.

Βάλτε τερματοφύλακα τον Βαρβιτσιώτη.

Τα πιάνει όλα!

Βάλτε προπονητή τον Γιά Κουμάτο!

Η λέξη

Άχυρο η λέξη 

και πώς να περάσεις

μαύρο ποτάμι

Θανάσης Μαρκόπουλος

Θα 'ρθεί καιρός... 

που θ’ αλλάξουν... τα πράματα.

Να το θυμάσαι... Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα.. εκείνο το παιχνίδι

που τρέχαμε.. κρατώντας τη σκυτάλη

– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις.
Εσύ είσ’ η Ελπίδα

άκου.... θάρθει καιρός

που τα παιδιά... θα διαλέγουνε γονιούς

δε θα βγαίνουν στην τύχη

Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές

με γερμένους απέξω

Και.... τη δουλειά

θα... τη διαλέγουμε

δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι – σκέψου! – 

θα μιλάνε με χρώματα.... κι άλλοι με νότες

Να φυλάξεις.... μοναχά

σε μια μεγάλη φιάλη με νερό

ΛΕΞΕΙΣ κι ΕΝΝΟΙΕΣ... σαν κι αυτές

Απροσάρμοστοι... Καταπίεση... Μοναξιά...

Τιμή... Κέρδος... Εξευτελισμός

για.... το μάθημα της Ιστορίας.

Είναι.... Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –

δύσκολοι... καιροί.

Και θάρθουνε κι άλλοι.

Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –

τόσα έζησα.... τόσα έμαθα.... τόσα λέω

κι απ’ όσα διάβασα...
ΕΝΑ... κρατάω καλά:

«Σημασία έχει.... να παραμένεις... Άνθρωπος».

Θα.... την αλλάξουμε... τη Ζωή

παρ’ όλα αυτά..... Μαρία

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

ΠΩΣ ΝΑ ΣΩΠΑΣΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Πώς να σωπάσω μέσα μου

την ο μ ο ρ φ ι ά του κόσμου;

Ο ουρανός.... δ ι κ ό ς μου

η θάλασσα στα μ έ τ ρ α μου.

Πώς να με κάνουν να τον δω

τον ήλιο μ'άλλα μάτια;

Στα  η λ ι ο σ κ α λ ο π ά τ ι α

Μ' έ μ α θ ε.... η μάνα μου να ζω...


Στου βούρκου μέσα τα νερά

ποια γλώσσα μου μιλάνε

αυτοί.... που μου ζητάνε

να χαμηλώσω τα φ τ ε ρ ά;

Κάποιος περαστικός είδε ένα παιδί να κλαίει και το ρώτησε τι το βασάνιζε.

-Να, είχα δυο γρόσια για να πάω στον κινηματογράφο μα ήρθε ένα αγόρι κι άρπαξε το ένα απ΄το χέρι μου, αποκρίθηκε το παιδί κι έδειξε ένα άλλο αγόρι που στεκόταν λίγο πιο πέρα.

- Καλά, και δεν φώναξες βοήθεια; ρώτησε ο άνθρωπος.

- Πώς, φώναξα, είπε το παιδί κι άρχισε τώρα να κλαίει λίγο πιο δυνατά.

- Και δε σ΄άκουσε κανένας; ξαναρώτησε τώρα ο άνθρωπος και χάιδεψε στοργικά το παιδί.

- Όχι, αποκρίθηκε εκείνο κλαίγοντας με αναφιλητά.

- Δεν μπορείς να φωνάξεις πιο δυνατά; ρώτησε ο άνθρωπος.

- Όχι, αποκρίθηκε το παιδί που βλέποντας τον άνθρωπο να χαμογελάει είχε αρχίσει πάλι να ελπίζει.

- Τότε δώσε μου και τ΄άλλο, είπε ο άνθρωπος.

Πήρε και το τελευταίο γρόσι από το χέρι του παιδιού και συνέχισε ξένοιαστος το δρόμο του.”

 “Ιστορίες του κ. Κόϋνερ. Η διαλεκτική σαν τρόπος ζωής”

 Μπέρτολτ Μπρέχτ. Μετάφραση Πέτρος Μάρκαρης. Εκδόσεις Θεμέλιο.