Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Τρίτη 13 Απριλίου 2021


Σου είπα: -Λύγισα.

 Κι είπες: 

 -Μη θλίβεσαι. 

 Απογοητεύσου ήσυχα.

 Ήρεμα δέξου να κοιτάς

 σταματημένο το ρολόγι. 

 Λογικά απελπίσου

 πως δεν είναι ξεκούρδιστο, 

 ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος. 

 Κι αν αίφνης τύχει 

 να σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης, 

 μη ριψοκινδυνέψεις να χαρείς. 

 Η κίνηση αυτή δε θα 'ναι χρόνος.

 Θα 'ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες. 

 Κατέβα σοβαρή,

 νηφάλια αυτοεκθρονίσου 

 από τα χίλια σου παράθυρα. 

 Για ένα μήπως τ' ανοιξες.

 Κι αυτοξεχάσου εύχαρις.

 Ό,τι είχες να πεις, 

 για τα φθινόπωρα, τα κύκνεια, 

 τις μνήμες, υδρορροές των ερώτων, 

 την αλληλοκτονία των ωρών, 

 των αγαλμάτων τη φερεγγυότητα, 

 ό,τι είχες να πεις 

 γι' ανθρώπους που σιγά-σιγά λυγίζουν, 

 το είπες. 

 Κική Δημουλά / Διάλογος ανάμεσα σε μένα και σε μένα

"Ακούγεται το τέλος πριν μιλήσει;"




"Ο άνθρωπος είναι πάντα διπλός:

 εκείνος που πράττει, 

κι εκείνος που βλέπει τον εαυτό του να πράττει,

 εκείνος που υποφέρει,

 κι εκείνος που βλέπει τον εαυτό του να υποφέρει,

 εκείνος που αισθάνεται,

 κι εκείνος που παρατηρεί τον εαυτό του να αισθάνεται.

 Όταν λέω εγώ, 

τι εννοώ,

 το Α ή το Β εγώ μου; 

Κι αυτό δείχνει πως είναι σχεδόν αδύνατο 

να είναι κανείς ειλικρινής."

Γιώργος Σεφέρης / Μέρες Α

...το έγραψε και ο Σεφέρης...


 ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ:

 Βρίσκουμε πάντα κάτι

 που να μας δίνει την αίσθηση ότι ζούμε,

 ε Ντίντι;

 ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ: 

Μα ναι.

 Είμαστε μάγοι.

Samuel Beckett / Περιμένοντας τον Γκοντό / εκδόσεις Ύψιλον 

Όλα είναι Φυσική!

Δευτέρα 12 Απριλίου 2021




Είναι δυο άνθρωποι.
Ο ένας με μαχαίρι, 
ο άλλος άοπλος.
Αυτός με το μαχαίρι λέει στον άλλο:
"Θα σε σκοτώσω".
"Μα γιατί;",
ρωτά ο άοπλος
"τι σου 'χω κάνει; 
Πρώτη φορά βλεπόμαστε. 
Ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις".
"Γι' αυτό ακριβώς θα σε σκοτώσω.
Αν γνωριζόμασταν,
 μπορεί να σ' αγαπούσα",
λέει αυτός με το μαχαίρι.
"Ή και να με μισούσες",
λέει ο άοπλος.
"Να με μισούσες τόσο, 
που με χαρά μεγάλη θα με σκότωνες. 
Γιατί να στερηθείς μια τέτοια απόλαυση;
 Έλα να γνωριστούμε!"
"Κι αν σ' αγαπήσω;",
επιμένει ο οπλισμένος,
"αν σ' αγαπήσω, 
τι θα κάνει ετούτο το μαχαίρι;"
"Ω, μη φοβάσαι",
λέει ο άοπλος,
"σκοτώνει ακόμη κι η αγάπη.
Και τότε είναι ακόμη πιο μεγάλη η απόλαυση".

Αργύρης Χιόνης




"Αν ό,τι βλέπεις 

ταιριάζει γάντι με την πραγματικότητα που σε βολεύει

 τότε μην πιστεύεις στα μάτια σου."

 Jorge Bucay



...αλλιώς θα βρεθείς εκτός πραγματικότητας... 


Μα απέτυχαν.

Δε θα λυτρώσουν ποτέ  οι 

ψευδαισθήσεις.


Φροσούλα Κολοσιάτου / Μισό σκοτάδι