Πιστεύω

σε όσα δεν ειπώθηκαν.

Και στα παραμύθια!

Διευκρίνηση: Στο παραμύθι ο χρόνος είναι αόριστος. Επίσης αόριστος είναι και ο τόπος της δράσης. Η δράση εκτυλίσσεται σχεδόν εξολοκλήρου μέσα από την ανωνυμία των προσώπων.

Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα

Σύμφωνα με το πασίγνωστο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα», ζούσε κάποτε ένας αυτοκράτορας που άλλη έγνοια δεν είχε από το να παραγγέλνει καινούργια φανταχτερά ρούχα. Κάποτε τον πήραν χαμπάρι δυο αετονύχηδες και του είπαν ότι έχουν ένα ύφασμα τόσο φίνο, τόσο αραχνοΰφαντο, που το δέρμα δε νοιώθει το άγγιγμά του. Και ράβοντας οι απατεώνες, τάχα, στα μέτρα του αυτοκράτορα μια νέα υπέροχη φορεσιά, τον έστηναν με τις ώρες στον καθρέφτη, δουλεύοντας τον αέρα με βελόνες. Κι ενώ ο εκείνος έβλεπε τον εαυτό του γυμνό, οι απατεώνες τον έπεισαν, πως ήταν τόσο άψογο το ύφασμα που ούτε φαινόταν καλά καλά.  

Στην πλάνη του ελαφρόμυαλου αυτοκράτορα πέφτει ολόκληρη πολιτεία. Οι κάτοικοί της συνωστίζονται στα πεζοδρόμια να δουν τον αυτοκράτορα να παρελαύνει ντυμένος, σύμφωνα με τους τελάληδες με «την πιο υπέροχη φορεσιά στον κόσμο». Κι ενώ κανένας τους δε βλέπει αυτή τη φορεσιά, ο ένας θεωρεί ότι φταίει ο ίδιος, που είναι άξεστος και δεν αντιλαμβάνεται τα ανώτερα πράγματα, ο άλλος αυθυποβάλλεται ότι στην πραγματικότητα μάλλον τη βλέπει, κι ο τρίτος δε βλέπει μεν, αλλά θεωρεί ότι καλύτερα να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Όλοι μαζί χειροκροτούν ενθουσιωδώς και ανταλλάσσουν σχόλια, για το πόσο υπέροχα, πόσα καταπληκτικά, πόσο πανέμορφα είναι τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα. 

Μέσα στον κόσμο βρίσκεται όμως κι ένα παιδάκι. Κι αυτό, πριν προλάβει η μάνα του να το σταματήσει, βάζει ξαφνικά τις φωνές:

 Ο αυτοκράτορας είναι γυμνός! Ο αυτοκράτορας είναι γυμνός!

Αυτά!