Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2012

ΑΣΠΡΟ ΠΑΝΙ










Δεν έζησα τον εμφύλιο, μήτε τη κατοχή.
Δεν εξορίστηκα, δε πήγα φυλακή.

Οι εμπειρίες μου μηδαμινές,
μόνο ιστορίες ακούω λιγοστές.

Γεννήθηκα σε λάθος εποχή,
με την ελευθερία να είναι σαθρή.

Δεν εξορίστηκα σε πόλεις μακρινές,
δεν είδα τις σχέσεις αληθινές.

Ο εχθρός ήταν κοινός
και ο θάνατος γλυκός.





Δεν έχω αλυσίδες στα χέρια μου,
μόνο τοίχους άβαφους στα όνειρά μου.

Δεν έχω την ελευθερία ν’ αντιμετωπίσω ποιον;
Δεν έχω το λόγο να μιλήσω σε ποιον;

Είμαι μπερδεμένη στις σκέψεις.
Είμαι εγκλωβισμένη στις λέξεις.

Πού είναι το σύνταγμά μας;
Που είναι η δημοκρατία μας;

Δεν έζησα τη φανερή παραβίαση της δημοκρατίας,
αλλά ζω τη συγκαλυμμένη παραβίαση της ελευθερίας!!




Έλενα Νικολακοπούλου

Ελληνοπρεπώς

 

Το Editorial Board

Σας εύχεται Χρόνια Πολλά και Καλή Τσικνοπέμπτη!


Παιδιά μου!

Αποκρεύουμε ελληνοπρεπώς

Δόμνα Σαμίου














Άρχισε η αντίσταση στους Γερμανούς!

Πάμε να τους τη σπάσουμε!













Πασόκοι μασκαράδες!







Αδάμ Κρυό-πλαστος






ΚΙΝΕΙΣΤΕ!

ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΣΤΟ WATER ACADEMY!

ΟΛΟΙ ΣΤΟ BEER-WINE ACADEMY!








Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012

ΔΑΡΒΙΝΙΚΑ











Η θεωρία της εξέλιξης.









                                                        Δαρβίνος









Έχουν τις λύσεις

Γιώργος: Hello, ΕΓΩ θα πάω την Ελλάδα στο φεγγάρι.
Αντώνης: Hello, ΕΓΩ θα την πάω στον ήλιο.
Γιώργος: Helloo, ο ήλιος καίει.
Αντώνης: Hello, ΘΑ την πάω ΠΑΩ ΒΡΑΔΥ!

Και χειροκρότημα τα στρουφάκια. . .

Oι Kλουζώ










Oι  Kλουζώ ψάχνουν να βρουν ποιοί είναι.

Το τι είναι το ξέρουμε! Βάρβαροι εξουσιαστές!


Έκαψαν πολιτιστικά στοιχεία

για να μείνουμε μόνο με τις πλατείες ναυτίας.



Οι πολιτικοί είναι σε έκσταση,


αναστενάρηδες.


Πατάνε στα αναμένα κάρβουνα


και δεν καταλαβαίνουν τίποτα!




Τι να είναι, τι να είναι. . .



Ο Αντωνάκης θα τους κατεβάσει τις μάσκες!



Προς το πααρόν μας κατεβάζει τα σώβρακα!






Τι να είναι, τι να είναι. . .


Εξωγήινοι είναι. . .









Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2012

Με νερό από τις πηγές μας









Με νερό από τις πηγές μας!







Ομιλία κατα την απονομή του βραβείου Nobel:



Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση.
Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία, έκρινε πως η προσπάθειά
μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα
μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση.

Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα
τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα.
Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγνώμη που ζητώ
πρώτα–πρώτα από τον εαυτό μου.

Ανήκω σε μια χώρα μικρή.
Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο,
που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού,
τη θάλασσα, και το φως του ήλιου.
Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια
και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε
χωρίς διακοπή.
Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε
ποτέ της να μιλιέται.
Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό,
αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα.
Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης
είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά,
 κανόνας της είναι η δικαιοσύνη.
Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση
της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή,
ώστε να γίνει κανόνας του φυσικού κόσμου.
Και ένας από τους διδασκάλους μου,
των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει:

«… θα χαθούμε γιατί αδικήσαμε …».

Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος.
Είχε μάθει να γράφει στα τριάντα πέντε χρόνια της ηλικίας του.
Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας,
η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα
όσο και η γραπτή.
Το ίδιο και η ποίηση.
Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία
θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά,
 ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο.
Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε,
ο τυρρανισμένος από το φόβο και την ανησυχία,
τη χρειάζεται την ποίηση.

Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα
– και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε;
Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης – κι ένας Θεός το ξέρει
αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τον περασμένο χρόνο γύρω από τούτο το τραπέζι,
την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις
της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία.
Παρατήρησαν πως ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο ελληνικό δράμα
κι ένα σημερινό, η διαφορά είναι λίγη.
Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου
δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά.
Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη
νʼ ακούσει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση.

Αυτή η φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή
από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται.

Κυνηγημένη, ξέρει πού να ʼβρει καταφύγιο, απαρνημένη,
έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει
στους πιο απροσδόκητους τόπους.

Γιʼ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου.
Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης.
Έχει τη χάρη νʼ αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία.

Χρωστώ την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία
που ένιωσε αυτά τα πράγματα,
που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης,
δεν πρέπει να καταντούν φράχτες
όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς,
που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός: 
να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής,
για να θυμηθώ τον Σέλλεϋ, τον εμπνευστή,
καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νομπέλ,
αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει
την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του.

Σʼ αυτό τον κόσμο,
που ολοένα στενεύει,
ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους.
Πρέπει νʼ αναζητήσουμε τον άνθρωπο,
όπου και να βρίσκεται.

Όταν στο δρόμο της Θήβας,
ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα,
κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της,
η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. 
Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας.
Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε.

Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα.










ΞΕΚΙΝΑ


















ΑΓΙΟΣ ΕΥΡΩ-ΒΑΛΕ-ΝΤΙΝΟ-Σ!











Εντάξει, δεν τον χαρακτηρίζει η

αντι-ληπτικότητα.

Αλλά όχι και

Ευρώ-ΒΑΛΕ-ΝΤΙΝΟ-Σ!










Που είναι η παλιοί καλοί καιροί!



One day στην λιακάδα
   
Sitting on the πρασινάδα
   
Where the flowers ανθούσαν
   
And the horses χλιμιντρούσαν
   
Say ο Μήτρος to Κρουστάλλω :
   
Do you μ' απατάς με άλλο;
     Κι η Κρουστάλλω σαν το
hear   
τηνε πιάνει μέγας fear   
Because τόπε η Μαγδάλω
    ότι
did it μ' έναν Γάλλο.
   
And the girl πονηρεμένη
   
Lay down σαν πεθαμένη
   
Μήτρο μ' if you don't believe me
   
με το καριοφύλι kill me.   
And the Μήτρος που ήταν θύμα
    την επίστεψε
the βλήμα.







ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ.
ΘΕΛΕΙ ΜΟΝΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ!





ΧΑΡΙΣΤΕ ΤΟΥ/ΤΗΣ ΕΝΑ ΜΗΛΟ.
ΦΘΗΝΟ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ!