των οικιών υμών εμπιπραμένων ημείς άδομεν*:

"Μ’ αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός 

κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός...

 Το `δερνε αγέρας κι η βροχή 

μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή 

Αχ, το σπιτάκι σας,

 κι αυτό είχε ψυχή...

 Ένα κρεβάτι και μια κούνια στη γωνιά 

στην τρύπια στέγη του άστρα και πουλιά.

 Κάθε του πόρτα ιδρώτας κι αναστεναγμός

 κάθε παράθυρό του κι ουρανός...

  Αχ, το σπιτάκι σας, κι αυτό είχε καρδιά."

(*των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς δεν άδομεν)


Πόσο κυνικό είναι

την ώρα που η εφορεία σου και όχι η τραπεζίτες

(κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη)

κάνουν κατασχέσεις σπιτιών σε λαϊκές συνοικίες 

εσύ να γίνεσαι από θύτης θύμα

και να τραγουδάς μετά πιάνου

"Αχ το σπιτάκι μας κι αυτό είχε καρδιά";

Κοιτάξτε, 

πόσο συντετριμμένοι είναι.