Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2016







Χάσαμε πάλι αυτό το δειλινό.

 Κανείς δε μας το είδε απόψε με ενωμένα τα χέρια

ενώ η γαλάζια νύχτα έπεφτε πάνω στον κόσμο. 

Από το παράθυρο μου είδα τη γιορτή της δύσης

 πάνω στους μακρινούς λόφους. 

Καμιά φορά,

 σαν ένα νόμισμα άναβε ένα κομμάτι ήλιου 

ανάμεσα στα χέρια μου.

Εγώ σε θυμόμουνα με την ψυχή σφιγμένη 

από εκείνη τη θλίψη μου που εσύ ξέρεις. 

Τότε πού ήσουνα; 

Ανάμεσα σε ποιους ανθρώπους; 

Λέγοντας ποια λόγια;

 Κάτω από τα ρόδα του καλοκαιριού,

 όταν το βαθύ κόκκινο του δειλινού 

κρύβεται μέσα στ’ άγρια κόκκινα φύλλα,

η αγάπη, µε µικρά χεράκια, έρχεται, 

σ’αγγίζει µε χιλιάδες αναµνήσεις και σε ρωτά…

 …όμορφες, αναπάντητες ερωτήσεις...






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου