Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2020




"Η κυκλική μορφή που υιοθέτησαν οι Ινδοί για να εκφράσουν το "τίποτα" απηχεί την κοιλότητα που δημιουργούνταν στην άμμο όταν απομακρυνόταν ένα βότσαλο που χρησιμοποιούσαν για αρίθμηση. Επομένως, το σύγχρονο μηδενικό, που κληρονομήσαμε από τους Ινδούς, ξεκίνησε ως το το ορατό ίχνος από κάτι που δεν ήταν πια εκεί." 

Miranda Lundy / Ιεροί Αριθμοί / Αλεξάνδρεια

Αγάπη στα μηδενικά του απολογισμού,
στα ορατά ίχνη αυτών που δεν που δεν είναι πια εδώ.


  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου