Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018




Κάποτε,

 ένας ξένος συνομιλητής ρώτησε τον Γιώργο Σεφέρη: 

 "Μα πιστεύετε σοβαρά ότι είστε απόγονοι 

του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή;" 

 Η απάντηση του νομπελίστα ποιητή μας: 

 "Όχι, 

 είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας,

 που μας μίλησε ελληνικά,

 που προσευχήθηκε ελληνικά, 

 που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα, 

τον Ηρακλή, 

τον Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα,

 και ένιωσε την ψυχή της να βουρκώνει τη Μεγάλη Παρασκευή 

 μπροστά στο ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου". 



Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018



Γιατί κατηγορούν τον Αλέξη

που πήγε στον Αρχιεπίσκοπο και όχι στους Πολιτικούς Αρχηγούς

για το όνομα της ακατανόμαστης;




Όνομα θα δώσουμε,

βαφτίσια έχουμε,

αν δεν τα κάνει η εκκλησία ποιος θα τα κάνει;





- Υπάρχει κάτι χειρότερο 

από το να είσαι τυφλός;

- Ναι!

Να βλέπεις πράγματα 

που δεν υπάρχουν.






"μου 'κανε παράπονα ο ουρανός εχτές 

πως δεν τον κοιτάζω τις νύχτες τελευταία 

τι να του έλεγα; 

ότι πια δεν τον χρειάζομαι 

επειδή βρήκα τον ουρανό

 και μάλιστα πιο ξάστερο σε σένα; 

τι να του έλεγα; 

πως με ξεμυάλισες τελείως; 

δείλιασα και τίποτε δεν είπα 

έσκυψα μόνο το κεφάλι μου 

κι έψαξα για υπόστεγο να του κρυφτώ

 με κάποιες τύψεις είναι η αλήθεια

 που πρόδωσα το θαύμα της σιωπής

 για να κοιτάξω το συμφέρον της καρδιάς μου."

 Σαμσών Ρακάς / Ούτις /  εκδόσεις Υποκείμενο 






"Για να σε προδώσουν πρέπει πρώτα να σε αγαπήσουν.

 Δεν είχα την ευτυχία, 

ούτε την πρώτη, 

ούτε τη δεύτερη."

Νίκος Καββαδίας


"Ας ξεχάσουμε με γενναιοδωρία 

εκείνους που δεν μπορούν να μας αγαπήσουν." 

 Pablo Neruda 





Δε με ενδιαφέρει τι δουλειά κάνεις. Δε με ενδιαφέρει πόσο χρόνων είσαι. Δε με ενδιαφέρει ποιοί πλανήτες είναι γύρω από το φεγγάρι σου. Δε με ενδιαφέρει να μάθω πόσα λεφτά έχεις. Δε με ενδιαφέρει που και τι έχεις σπουδάσει.

Θέλω να ξέρω τι σε κάνει να πονάς κι αν τολμάς να ονειρευτείς το να καταφέρεις να κάνεις αυτό που η καρδιά σου λαχταρά. Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το βάθος της δικής σου λύπης, αν είσαι ανοιχτός στις προδοσίες ή αν έχεις ζαρώσει από το φόβο. Αν μπορείς να χορέψεις στην αγριάδα και να αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει χωρίς να ανησυχείς και να πρέπει να προσέχεις να είσαι ρεαλιστής και να θυμάσαι τα όρια σου. Θέλω να ξέρω αν τολμάς να απογοητεύσεις κάποιον με το να είσαι ο εαυτός σου.

Αν αντέχεις την κατηγορία αρκεί να μην προδόσεις τη δική σου ψυχή. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να δεις την ομορφιά ακόμη και όταν δεν είναι όμορφη η μέρα. Θέλω να ξέρω αν κάτι σε στηρίζει μέσα σου όταν όλα έξω καταρρέουν. Θέλω να ξέρω αν μπορείς όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου να απολαμβάνεις αυτές τις μοναχικές στιγμές. 

Θέλω να ξέρω αν μπορείς να σταθείς στην άκρη της θάλασσας και να φωνάξεις στο ασήμι της πανσελήνου και στο χρυσάφι το ήλιου "Ναι είμαι άνθρωπος σημαντικός και η ζωή μου ανήκει!"

 Ανώνυμης Ινδιάνας





"– Τί κάνει;

 – Πονάει.

 – ...Άρα ζει."

Samuel Beckett / Το τέλος του παιχνιδιού


"Κοιτάχτηκαν στα μάτια.

 Υπάρχει ένα στάδιο στον έρωτα,

 όπου οι δυο πρωταγωνιστές κοιτάζονται με δυσπιστία: 

σκέφτονται πώς γίνεται

 αυτό το τελείως συνηθισμένο πρόσωπο

 να μου προκαλεί τόσο πόνο;" 

Doris Lessing / Αγάπη ξανά