Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...



Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .

Επικοινωνία: antonymos.hurts@gmail.com

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017






"Το τσεκούρι ξεχνά.

 Το δέντρο θυμάται." 







Βάζοντας τα λουλούδια στο νερό δεν μεριμνάς.

Τους λες το πρώτο ψέμα

να ονειρεύονται τ' απελπίζεις.

Κική Δημουλά







"-έχεις φτερά;

 -έχω 

-θα μου δώσεις;

 -θες να πας κάπου; 

-ναι

 -τότε δε σου δίνω

 -γιατί;

 -γιατί θα φύγεις

 -δε μ' αγαπάς;

-υπερβολικά

 -κι εγώ

 -τότε γιατί θες να φύγεις;

 -γιατί θέλω να σε ψάξω 

εκεί ακριβώς θα βρεθούμε "

 Σαμσών Ρακάς






"Είμαι ο ίδιος που ξεριζώθηκα 

Σε αγκαθωτά στρώματα διαμερισμάτων 

Όπως τα ξανθά μαλλιά της Σουλαμίτιδας 

Στα χέρια του ερωτευμένου Σολομώντα


 Είμαι ο ίδιος άσχημος, ντροπαλός ανθρωπάκος

 Λίγο πριν γδυθώ στη σκοτεινή σας κάμαρα

 Ύστερα αρπάζει καθέναν η αγκαλιά 

 Κι εξαφανίζεται η συστολή 


Είμαι ο ίδιος οδοιπόρος των λεωφόρων της πολιτείας 

Βαδίζοντας εκ του ασφαλούς 

 Στις διαχωριστικές λευκές λωρίδες

 Πάντα επιθυμώντας να ξεστρατίσω 


Είμαι ό,τι είσαι και συ

 Ίσως λίγο πιο μόνος λίγο πιο έρημος

 Μετά δεν είμαι δεν είναι 

 Τίποτε άλλο 

Από έναν μέτριο θάνατο που συνέχεια προσπερνώ." 

Γιάννης Αντιόχου / Εκπνοές /  Εκδόσεις Ίκαρος 2014







"Tο να σ’αγαπούν χωρίς να το αξίζεις είναι απόδειξη αληθινού έρωτα. Αν μια γυναίκα μου πει: σ’αγαπώ επειδή είσαι έξυπνος, επειδή είσαι τίμιος, επειδή δεν κάνεις απιστίες, επειδή πλένεις πιάτα, εγώ απογοητεύομαι. Αυτός ο έρωτας μοιάζει κάπως ιδιοτελής.
Πόσο ωραιότερο είναι ν' ακούς: είμαι τρελή για σένα κι σας μην είσαι ούτε έξυπνος ούτε τίμιος, κι ας είσαι ψεύτης, εγωιστής, κάθαρμα..." 

Milan Kundera

SMS*:

ίσαι χαζή, είσαι άτιμη,

 είσαι τσούλα πάνω και κάτω από το νερό,

 είσαι βρωμιάρα,

μα εγώ σ' αγαπώ." 

(*τελευταία ελπίδα: να την έχει επηρεάσει ο Kundera,

να το ακούσει ωραία και να το δεχτεί 

ως απόδειξη αληθινού έρωτα,

ή 

να έχει ακούσει Βέμπο που έκλεψε τις ιδέες της ο Kundera)







Τι ιδεολογικός καβγάς είναι αυτός που ξέσπασε πάλι 

για το 

liberté, égalité, fraternité.

Να λέμε τα τετριμμένα,

φυσικά και είμαστε υπέρ αυτού του κανόνα. 

Για να είναι όμως κανόνας η ισότητα πρέπει

να έχει μία εξαίρεση:

να εξαιρούμεθα εμείς που τον πιστεύουμε!

Για παράδειγμα, δηλαδή,

τι θέλουν να πουν με το όλοι είμαστε ίσοι;

Αυτά που γράφω εγώ εδώ είναι ίσα με αυτά που γράφουν άλλοι

σε άλλα blogs ή στο facebook;

Πρέπει να μη γράφω τίποτα 

για να γίνω ίσος με τους άλλου που γράφουν;