Δολώνουν αγκίστρια

με λόγια-ελπίδες  από κερί

που στον  ήλιο λιώνουν,

ψαρεύοντας κωπηλάτες, 

δεμένους με τα σκοινιά των ψευδαισθήσεων

στο πιο ευάλωτο κατάρτι της ζωής,

στη ζωή....

Δολώνουν αγκίστρια

με  φωτόδενδρα λήθης

ψαρεύοντας 

αμνήμονες των λεκτικών λαβυρίνθων τους 

που έχει  φέρει 

τη ζωή

στον Μινώταυρό της.

Δολώνουν αγκίστρια

με άμαχα συνθήματα

ψαρεύοντας 

φιλοσόφους:

«Πάσα μέση οδός αρίστη»

μακριά από τους δρόμους

 της αξιοπρέπειας και της υπερηφάνειας.

Δολώνουν αγκίστρια

 ψαρεύοντας 

γενόσημες ζωές:

«Αχ να μπορούσα να γίνω αυτό που ήμουν τότε

που ήθελα να γίνω

αυτό που δεν είμαι τώρα»

Στο φως της ημέρας 

η πυγολαμπίδα

είναι ένα έντομο 

όπως όλα τα άλλα.

«έλαιον θέλω και ου θυσίαν»

 κι εμείς που θυσιαστήκαμε; 

κι εμείς που δε λαδώσαμε;

 Ντίνος Χριστιανόπουλος