Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2020




Να έπεφτε η βροχή ραγδαία, 

ευχόμουν. Να ξεσπάσει.

 Θα μέναμ΄ έτσι πιο πολύ

 μέσα στη στοά. Στην πρόφαση. 


 Στο βάθος "μπαρ",

 καφέδες, ποτά,

 πίκρες εν μέθη. 

Πιο 'κει "Ραφείον", 

καλλιτεχνικά της ζωής σας γυρίσματα, 

μαντάρισμα του κενού σας

 άψογο.

 "Γραφείο μεσιτικο" πιο πέρα,

 πωλήσεις, αγορές, 

ευκαιρίες αισθημάτων,

 αιωνιότητες. 

Κι εδώ, που πιο πολύ σταθήκαμε, 

της κάθε ανάγκης η βιτρίνα:

 Χρωματιστά σαπούνια, 

κορνίζες για διαρκείας πρόσωπα,

 αλυσιδίτσες να τις σπάζει το ασυγκράτητο,

 φανταχτεροί αναπτήρες 

προσάναμμα το βλέμμα σου,

 κι άφθονα καθρεφτάκια 

νάχω το πρόσωπό σου

 ισάριθμες φορές.


 Γι αυτό ευχόμουν...


 Μα η βροχή κι εσύ

 ενάντια στην ευχή μου 

πέφτατε.


Κική Δημουλά / Πλάγιος τρόπος



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου