Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Τετάρτη 24 Μαρτίου 2021


Την άνοιξη αν δεν την βρεις την φτιάχνεις.


Ναι την φτιάχνεις.

 Κάθε φορά από την αρχή.

 Όλο και πιο ζωντανή.

Όλο και πιο ποτισμένη. 


 Ναι την φτιάχνεις. 

Με εκείνα τα χρώματα που σημαίνουν αρμονία. 

Και με εκείνες τις λέξεις που δηλώνουν αρχή.


 Ναι την φτιάχνεις.

 Με εκείνο το φως, που μπορεί να σου δώσει Παράδεισο. 

Και με εκείνα τα λουλούδια που μυρίζουν ζωή.


 Ναι την φτιάχνεις.

 Με εκείνο το άρωμα της αθάνατης Ελπίδας. 

Και με εκείνη την Πίστη 

που θα σε κάνει να μην φοβηθείς. 


 Ναι την φτιάχνεις λοιπόν. 

Με υλικά αγνά για την ψυχή σου. 

Και με στιγμές απλές που χαρίζουν αιώνιες χαρές. 

 Και με ανθρώπους λιτούς και ευθείς.

Που σε ακούν στην σιωπή. 

Και δεν έχουν ανάγκη τα λόγια για εξηγήσεις.
 

 Ναι την φτιάχνεις.

 Με εκείνα τα όνειρα που θα σε γεμίσουν υποσχέσεις. 

Και με εκείνα τα χαμόγελα 

που θα σου δείξουν πως πρέπει να ζεις. 


 Διότι, αν δεν κουβαλάς την Άνοιξη μέσα σου, 

πρέπει να μάθεις να την χτίζεις. 

Από το χειρότερο σκοτάδι στο πιο λαμπερό φως.


 Μην την αφήσεις ποτέ να φύγει.

Διότι, όσο πιο δυνατά μπαίνει αυτή, 

τόσο πιο εύκολα διώχνει τους χειμώνες από την καρδιά σου.


 Να την αγαπάς την Άνοιξη.

 Όχι μόνο για τα όμορφα και τα ανάλαφρα ρούχα που φοράς. 

Μήτε για τους καταγάλανους ουρανούς που σου δωρίζει. 

Αλλά για την Αναγέννηση που σε κάνει να ζεις. 


 Εκείνον τον γλυκό αέρα που δροσίζει την ψυχή σου.

Και εκείνον τον ήλιο που σου χαρίζει ζεστασιά. 


 Να της δίνεις γεύση λοιπόν. 

Σαν εκείνη την βαριά και γλυκιά,

 που μόνο ο Έρωτας μπορεί να δώσει.


 Και μην στεναχωριέσαι 

αν ξαφνικά χαθεί ή απλά δεν σου έρθει.

 Διότι, την Άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις.


Οδυσσέας Ελύτης


...τροχιοδεικτικές σκέψεις

για υπερβατική διαδρομή 

από

το σώμα με  ψυχή

σε

ψυχή με σώμα...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου