Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017




"Είμαι ο ίδιος που ξεριζώθηκα 

Σε αγκαθωτά στρώματα διαμερισμάτων 

Όπως τα ξανθά μαλλιά της Σουλαμίτιδας 

Στα χέρια του ερωτευμένου Σολομώντα


 Είμαι ο ίδιος άσχημος, ντροπαλός ανθρωπάκος

 Λίγο πριν γδυθώ στη σκοτεινή σας κάμαρα

 Ύστερα αρπάζει καθέναν η αγκαλιά 

 Κι εξαφανίζεται η συστολή 


Είμαι ο ίδιος οδοιπόρος των λεωφόρων της πολιτείας 

Βαδίζοντας εκ του ασφαλούς 

 Στις διαχωριστικές λευκές λωρίδες

 Πάντα επιθυμώντας να ξεστρατίσω 


Είμαι ό,τι είσαι και συ

 Ίσως λίγο πιο μόνος λίγο πιο έρημος

 Μετά δεν είμαι δεν είναι 

 Τίποτε άλλο 

Από έναν μέτριο θάνατο που συνέχεια προσπερνώ." 

Γιάννης Αντιόχου / Εκπνοές /  Εκδόσεις Ίκαρος 2014



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου