Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2018




 "Είπα σε μια Γύφτισσα

 θέλω να γίνω γύφτος

 να σε πάρω.


 Μπορείς μου λέει να φας για βράδυ

 χόρτα πικρά χωρίς αλάτι

 κι έπειτα να πλαγιάσεις;


Μπορώ της λέω. 


 Μπορείς μου λέει να πλαγιάσεις 

χωρίς να κλαις από το κρύο 

πάνω στην παγωμένη λάσπη;


 Μπορώ της λέω. 


 Μπορείς μου λέει πάνω στη λάσπη 

να μου ανάψεις το κορμί 

και να το κάνεις στάχτη;


 Αυτό κι' αν το μπορώ της λέω. 


 Μπορείς μου λέει τη στάχτη μου

 να τη ρίχνεις στο κρασί σου 

για να μεθάς πολύ, να με ξεχνάς;


 Όχι αυτό, δεν το μπορώ της λέω.


 Γύφτος δε γίνεσαι μου λέει."


Γιώργης Παυλόπουλος



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου