Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2021




"Τώρα που δεν μπορώ παρά να με θυμάμαι μόνο

 ξέρω, δεν ήταν έτσι,  τίποτε δεν ήταν 

αλλιώς έγιναν όλα.


 Η μαρτυρία μου ασαφής.  Τι υπεκφυγές, τι συγκαλύψεις

 σε λόγια, σε γραφτά και σε φερσίματα... 

Αλλά πώς να τα πω και φαντασίας καμώματα όλα αυτά 

Και τα σημάδια; και τα ερείπια; 

της φαντασίας κι αυτά; 

Δε γίνεται.


 Πώς να αναιρέσω μια κατάθεση

 πώς να διευκρινίσω μια ζωή; 

Το ειπωμένο με εκδικείται 

κι ανεξιχνίαστο μένει πάντα το υπαρκτό.


 Σίγουρα κάτι μου διαφεύγει

 κάτι που λάθος το έζησα και λάθος με έζησε 

κι όλο και σκοτεινιάζει γύρω μου

 κι όλο και σκοτεινιάζει.


  Πού βρίσκομαι,

 Τι ώρα να 'ναι." 

Βύρων Λεοντάρης / Εν γη αλμυρά



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου