Η προσδοκία του ταξιδιού

Θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε στο κυανού της τέχνης και του πολιτισμού, όπου εκείνο που βαραίνει περισσότερο στις εκτιμήσεις μας είναι ακριβώς η έλλειψη βαρύτητας. Θα προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε με το τηλεγραφείο των σκέψεων, με γλώσσα που περνάει από το τρυπητό που αφήνει απ΄έξω τα απόφλουδα...Με την ελπίδα να υπάρξουν ρινίσματα χρόνου που θα ψιθυρίσουμε: Λίγο θέλω ακόμη για ν΄αποσπαστώ από το έδαφος και να παίξω με τις πατούσες μου μιαν άλλου είδους κιθάρα...

Η εντοπισμένη εδώ προσδοκία είναι η αλληλεπίδραση μας με επίγνωση της αδυναμίας, με φορείς αλληλεπίδρασης, αναγκαίους κατά τη Φυσική, σκέψεις, εικόνες, ήχους που προσφέρουν Αυτοί που μας δείχνουν πόσο λανθασμένα, ίσως, συλλάβαμε την δωρεά της ζωής. Έρανος σκέψεων, λοιπόν, ήχων που παράγουν εικόνες που δεν τις βλέπουν τα μάτια, εικόνων που παράγουν ήχους που δεν τους ακούν τα αυτιά, και μοιρασιά της συγκομιδής. Με τιμή στην ατίμητη τιμή αυτών των διαλεχτών της τέχνης και του πολιτισμού που απλόχερα τα προσφέρουν...

Ας ζήσουμε τουλάχιστον την προσδοκία του ταξιδιού, που είναι πιο σημαντική από την πραγματοποίησή του. . .


Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2021


«Φυσικά και ονειρεύομαι. 

Ζει κανείς μόνο με ένα ξερό μισθό; 


Πόσο συχνά;

Κάθε που εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι.


 Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρά σας; 

Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά 

και μάλλον μετανιώνουν οριστικά τους όλοι. 


 Είναι ελευθέρα η είσοδος;

 Όχι εντελώς. Ζητάω την άδεια του ονείρου 

πριν ελπίσω. Μου τη δίνει εν γένει 

μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.

 Να πιστέψω δίχως ν’ αγγίξω 

να μη μιλήσω διόλου στον καπνό 

γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει

 μόνο διά του βλέμματος ν’ αφήσω

 το αίτημά μου στην κρεμάστρα

 ό,τι μου δοθεί να το δεχτώ 

κι ας μην έχει καμιά ομοιότητα

 μ’ αυτό που ζωγραφίζει η έκκλησή μου –

 θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί.


 Ένα μόνο δε μου δίνει το όνειρο. 

Το όριο. Ως πού να κινδυνέψω. 

Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο. 

Θα ‘ταν γεράματα.»


Κική Δημουλά / Συνέντευξις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου